Hoofdmenu

Coöperatie Laatste Wil is onverantwoord bezig

 

Het leven lijkt steeds maakbaarder te worden, maar is de dood dat ook? Het leven is niet volledig zonder die definitieve afsluiting, dat is in elk geval zeker. Hoe het daarna is, daar zullen de grootste geleerden naar moeten blijven gissen. Misschien is het wel de enige vraag die nooit beantwoord zal worden. Je kunt er nieuwsgierig naar zijn, het kan je beangstigen of je kunt je ervoor afsluiten. Maar er zijn ook mensen die er naar verlangen.

LF 2018 Leeuwarden (en de rest van Friesland), Culturele hoofdstad van Europa

LF2018

Al meer dan een jaar zie je overal in de stad de banieren, posters, stickers etc. met daarop het vignet. Een gezichtje waar je zo je mening over kunt hebben. Ik ben er niet kapot van. Twee ronde oogjes, ik zou zeggen ze loensen een beetje,  in een rood gezichtje. Beschamend laat kwam ik erachter, dat dat gezichtje een pompeblêd is. Voor de niet-Friezen, het blad van de Gele Plomp, waarvan er zeven op de Friese vlag staan, in het rood dan.

Nog veel langer dan een jaar  lag de stad overhoop. Op elke straathoek een geel bord.

Lody van der Kamp, een rabbijn naar mijn hart

 Lody van de Kamp2 300x300 van: Trouw

Joden en moslims noemen elkaar zo maar hun vijand.  Of het nu persoonlijk is of politiek, of het volwassenen zijn of kinderen, het maakt geen verschil. Het wordt steeds erger, als je voor Israël bent, ben je anti-islam. Als je voor de islam bent, ben je antisemiet. Er ontstaan onbegrijpelijke verbanden. Wilders is idolaat van Israël, maar onderhoudt innige contacten met de Afd in Duitsland. Een ultrarechtse partij die op zijn minst antisemitische trekjes heeft. Trump, ook vriend van Israël, maar met bedenkelijke ideeën over “vreemdelingen”. En ook Martine Le Pen, in Frankrijk past naadloos in dat rijtje.

Van Israël voel ik me al lange tijd geen vriend meer.

Wat ik in Friesland wel of niet wil, maak ik zelf wel uit

 sint 2

Vijfentwintig was ik en pas getrouwd, toen we een flat (voor de jongeren onder mijn lezers, zo noemden we toen een appartement) betrokken, aan de rand van Leeuwarden. Tot die tijd was Friesland voor mij de plaats waar mijn ouders, broer en zus een veilig heenkomen vonden in de oorlog. Ik kende het niet, maar het had een positieve klank.

Het Rode Kruis en de Anne Frank-trein, in één week, het is te veel!

 Rode Kruis

Mijn joodse wortels, ik ben er niet dagelijks mee bezig, maar deze week werd ik er diverse malen mee geconfronteerd en nou niet bepaald op een prettige manier. Om te beginnen was daar het Rode Kruis. Het klinkt zo vertrouwd. Beelden doemen op van mannen en vrouwen die klaar staan met een groot rood kruis op hun mouw, met brancards sjouwen waarop zwaargewonden worden vervoerd en nog heel veel andere, belangrijke taken verrichten in oorlogssituaties en bij natuurrampen. Het Rode Kruis, een soort zekerheid in het leven, nooit aan getwijfeld.

Tot deze week dus.