Hoofdmenu

Actueel

Krijg de mazelen!

 58fcd6ee4da7055fb038f8a791994085

Krijg de pokken, pest, tyfus, klere, kent u die uitdrukking(en)? Vast wel. Zo liet men in het verleden  weten, dat men boos was. Letterlijk kwam het er op neer, dat iemand een ziekte werd toegewenst, die niet te genezen was.  En dat is niet niks. Gelukkig heeft de wetenschap niet stilgezeten en is er voor deze ziekten óf een remedie, óf wel is zij wereldwijd verdwenen.

Onze levensverwachting is er in de vorige eeuw al op vooruit gegaan. Onze overgrootouders waren oud wanneer ze vijfenzestig, zeventig waren.

Nu is een tachtig- of negentigjarige geen uitzondering meer. Daar zijn diverse oorzaken voor aan te wijzen. Je zou kunnen zeggen, dat we fysiek minder “slijten”. Zwaar lichamelijk werk is meer uitzondering dan regel geworden. De hygiëne is ook aanmerkelijk toegenomen. Ging men vroeger misschien eenmaal per week in een teiltje op de keukenvloer, of naar een publiek badhuis, nu hebben we minstens een douche in huis en de meesten staan daar dagelijks onder. Dat helpt allemaal.

Maar toch, er zijn nog steeds bedreigende ziektes, die onherstelbare schade kunnen toebrengen. Neem maar mazelen, de complicaties daarvan kunnen zeer ernstig zijn. Longontsteking is er een en encefalitis, of hersenontsteking is een andere die dan  weer blindheid, doofheid of zelfs de dood kan veroorzaken.

Wat doen we dus? We laten onze kinderen inenten. Dat is niet nieuw, ik herinner me nog heel goed dat ik zelf een prikje kreeg zo nu en dan. Toegegeven, tegenwoordig zijn er wat meer prikjes en leuk is het niet als de zuster of de dokter je kindje aan het huilen maakt, maar het dient een goed doel. Namelijk de bescherming van de gezondheid van je kind én die van andere kinderen. En ach, zo’n kleintje is het ook zo weer vergeten.

Nu zijn er ouders die bezwaar maken tegen de inentingen en dus hun kinderen bewust onbeschermd naar school of opvang laten gaan. Je zou zeggen, zelf weten als je zo onverantwoord bezig wilt zijn met je eigen kind. Maar zo simpel is het niet, want als jouw kind de mazelen krijgt, vormt de ziekte ook een bedreiging voor de kleinsten in de opvang. Die hebben namelijk nog niet alle prikjes gehad.

Als ik nou ouder was van zo’n baby die naar de kinderopvang gaat, dan zou ik graag willen weten of mijn kind aan een dergelijk gevaar wordt blootgesteld. Dat lijkt me logisch, ik zet zo’n klein kruipertje toch ook niet op de stoeprand in de hoop dat hij niet naar de overkant gaat! Nee, ik wil zeker zijn dat ik hem beschermd achterlaat. En wat is er dan meer voor de hand liggend dan aan de mensen van de opvang te vragen of er gevaar is voor besmetting. Mensen die voor de klas staan, hebben tot ver in de tachtigerjaren altijd een TBC-verklaring moeten overleggen, anders mochten ze geen les geven. Dat was heel normaal. Stel je voor dat ik, als docent ziek zou zijn en een van mijn leerlingen zou besmetten.

Hier komt dus de kink in de kabel, de Brancheorganisatie is tegen meldingsplicht, want dat schendt de privacy en zó veel kindertjes worden er toch niet ziek! Nee, maar het zal die van mij maar zijn.  De vaccinatiegraad moet omhoog. Ja zeker, ook dat, maar voorlopig zou ik een meldingsplicht invoeren, zodat ouders weten waar ze aan toe zijn.

Het betreft hier, lees ik, vooral “hoogopgeleide ouders” die de inentingen weigeren. Nou wat mij betreft heb je drie doctoraten, maar ik vind je dan een domme ouder. En waarom blijft het trouwens in de hoek van die weigeraars zo stil? Hebben die hoogopgeleiden nu ineens geen mening? Ik vind ze niet alleen dom en eigenwijs, maar ook heel erg egoïstisch.

Ik houd niet van schelden en wat er in de eerste zin staat, zul je mij niet horen zeggen, maar boos ben ik wel!

Miriam Vaz Dias                               27-11-2016

Reacties   
+1 #1 Hennie Kemps 29-11-2016 15:56
Helemaal met je eens.
Citeer
Plaats reactie