Hoofdmenu

Actueel

Genderneutraliteit, niet moeilijk, gewoon doen!

 gender

Als ik me voorstel, noem ik mijn naam, voornaam en achternaam. Ik denk er niet altijd bij na, het is een gewoonte natuurlijk. Maar eigenlijk geef ik daarmee aan, hoe ik aangesproken wil worden. Dit ben ik, Miriam Vaz Dias, noem mij maar Miriam. Mijn moeder stelde zich nog voor als mevrouw Vaz Dias, dat was heel gebruikelijk in die tijd. Er was zelfs een aparte term voor ongetrouwde vrouwen, zij waren “juffrouwen”. Voor ongetrouwde mannen bestond zo’n benaming, voor zover mij bekend, niet.

Als je in die tijd iemand een brief wilde schrijven en die correct wilde adresseren, moest je daar wel even de tijd voor nemen. Je moest namelijk weten wat de  maatschappelijke functie was van de geadresseerde, had die persoon al of niet gestudeerd en was hij of zij  dan ook nog gepromoveerd? Was het mr., drs., of dra. wellicht. Weledelgestrenge of weledel(zeer)geleerde, of zelfs wel hoogedelgestrenge?  Voor wie welke aanspreektitel gold, weet ik echt niet meer, maar er waren er veel, dat weet ik nog wel. Het is gelukkig geschiedenis geworden.

Nou zijn daarmee niet zo maar alle problemen opgelost.

Heel veel mensen, die vroeger een soort van stilgehouden identiteit hadden, zijn, zoals wij dat plegen te noemen, uit de kast gekomen. En niet uit één kast, maar uit allerlei verschillende kasten zeg maar.  Kortweg aangeduid met LHBTQIA. Dat zijn er dus zeven. Het voert mij te ver om ze alle apart uit te leggen, dat lijkt me ook niet nodig in dit verband. Voor mij is dat niet meer dan hun recht.  Ieder mens is anders, ik hou van diversiteit, dus prima.

Probleem is nu de manier waarop mensen uit die toch heel diverse groep aangesproken wensen te worden. Want hoe stel je iedereen tevreden? Een transgender is blij met zijn nieuwe identiteit, heeft er bewust voor gekozen en wil dus best als man of vrouw gezien en aangesproken worden. Anderen vinden dat ze niet onder de begrippen man/vrouw te vangen zijn, ook mogelijk.  Ik denk echter niet dat het gebruik van zeven verschillende aanspreekvormen praktisch zou zijn. Dat moet anders kunnen. Er worden ook goede voorstellen gedaan, door de gemeenten en de NS bijvoorbeeld. Natuurlijk, simpel! Als je meerdere mensen wilt aanspreken als jouw doelgroep, benader je hen ook zo. Reizigers, inwoners, studiegenoten, clubleden, noem maar op. Daar hadden we wel eerder op kunnen komen.

Op een brief of in een mail ligt de oplossing gewoon bij de naam. Niks mevrouw/meneer, nee gewoon de naam, voornaam en achternaam. In heel veel landen om ons heen is het al lang gebruikelijk iemands voornaam te schrijven in plaats van die voorletters met puntjes ertussen. Ik vind het wel prettig om bij mijn naam aangeschreven te worden. Niet meer en niet minder.

Voor gender neutrale toiletten heb ik trouwens ook wel een idee.  De damestoiletten worden gewoon toiletten, voor iedereen. En de herentoiletten? Ik ben een praktisch denkend mens.  De rijen voor de herentoiletten zijn vaak veel korter. Laat die urinoirs daar dus maar blijven. Kennelijk is daar de doorloopsnelheid groter. En ieder kiest wat hij of zij of ?? wil. Klaar toch?

  O ja en de poppetjes op de stoplichten? Laat die maar zitten, ik bedoel staan natuurlijk. Rokkendragers zijn zo schaars tegenwoordig!

Miriam Vaz Dias

Reacties   
0 #1 Marijke van den Hoek 31-07-2017 19:54
Ja Miriam, wat maakt men het moeilijk. Voor mij is iedereen een mens ! En dan gewoon de voornaam gebruiken, goed idee. Dat wordt nog wel vreemd gevonden hoor. ik neem de telefoon meestal op met Marijke van den Hoek ipv mevrouw...... Ha ha, dan wordt er soms naar mijn moeder of vader gevraagd. Misschien dan maar op zijn Amerikaans ,alleen "hello "zeggen. Hoewel, en dat heeft even niets met jouw stukje te maken, het noemen van mijn volledige naam schrikt al die idiote buitenlandse mensen af, want ze snappen niet wat ik dan zeg en vragen wat verbouwereerd of ik Engels spreek. En dan kan ik direct de verbinding verbreken.
Citeer
Plaats reactie