Hoofdmenu

Actueel

Coöperatie Laatste Wil is onverantwoord bezig

 

Het leven lijkt steeds maakbaarder te worden, maar is de dood dat ook? Het leven is niet volledig zonder die definitieve afsluiting, dat is in elk geval zeker. Hoe het daarna is, daar zullen de grootste geleerden naar moeten blijven gissen. Misschien is het wel de enige vraag die nooit beantwoord zal worden. Je kunt er nieuwsgierig naar zijn, het kan je beangstigen of je kunt je ervoor afsluiten. Maar er zijn ook mensen die er naar verlangen.

In de middeleeuwen was men ervan overtuigd dat er een hemel was. Grazige groene weiden, vruchten die rijp uit de bomen vallen en vooral vrede en rust. Het leven hier was alleen maar bedoeld om te laten zien dat je het waard was om die hemel te betreden. In sommige religies is dat nog steeds zo. Hier is het maar een armzalige toestand, het wachten is op “betere tijden”.

Ook in deze tijd kan er een reden zijn om naar de dood te verlangen, pijn of een ernstige ziekte. Je weet dat je niet meer beter kunt worden en wilt letterlijk uit je lijden verlost worden. We noemen dat euthanasie, wat zachte dood betekent. Gelukkig is daar tegenwoordig ruimte voor. Er zijn wetten en regels, zodat de grootste zorgvuldigheid in acht wordt genomen. De behandelend arts moet er bijvoorbeeld zorg voor dragen dat een collega met hem of haar meekijkt. Zodat er geen fouten worden gemaakt. En al is de patiënt er helemaal van overtuigd dat hij niet verder kan of wil, voor achterblijvenden en arts is het een ingrijpend gebeuren.

Het kan ook zijn dat iemand zo oud is, dat iedereen om hem of haar heen al is weggevallen. Wat resteert is eenzaamheid. Wachten op de dood. Niet altijd, maar wel vaak, gepaard gaand met fysieke ongemakken. Hulpbehoevendheid, zodat zelfstandig wonen niet meer kan. Het kan net zo beklemmend zijn als een lichamelijke ziekte.

Voor niet religieuze mensen is het in bovenstaande situaties meestal heel begrijpelijk dat mensen willen kunnen kiezen voor de dood. Veel moeilijker wordt het al, wanneer de betreffend persoon niet oud is, maar niet meer verder wil leven om andere redenen. Je zou kunnen zeggen, mensen die lijden aan het leven, geestelijk ziek zijn dus, zwaar depressief, dementerend of verslaafd.

Heel lang heeft er een taboe gerust op de zelfgekozen dood, zeker waar het mensen betrof die nog betrekkelijk jong waren. Dat is gelukkig veranderd. Als iets niet bespreekbaar is, wordt er ook niets opgelost. Maar voor er een acceptabele weg gevonden is, voor hen die die keus willen kunnen maken, is er nog een lange weg te gaan. Kijk maar naar de regelgeving voor de euthanasie die we nu kennen, daar wordt nog steeds aan gesleuteld. Wellicht ook doordat geen twee sterfgevallen gelijk zijn en er zich dus steeds andere situaties voordoen.

De complexiteit van het probleem is zo groot, dat “gemakkelijke” oplossingen niet bestaan en zeker niet die, waarvoor de Coöperatie Laatste Wil kiest. Een chemisch poeder, eigenlijk voor conservering bedoeld en in de groothandel met kilo’s tegelijk te koop, beschikbaar stellen aan wie maar lid wil worden van de organisatie. Dat is niet zo maar onzorgvuldigheid, dat is onverantwoordelijk! Want waar komt dat spul terecht. Het eerste slachtoffer is al gevallen. Een jonge vrouw, negentien jaar, depressief, zag het als een oplossing en bestelde het met het verhaal dat ze het op school moest gebruiken voor een proef. Niemand, geen arts of hulpverlener, kwam er aan te pas. Ik weet dat deze vrouw ook voor een andere manier had kunnen kiezen, die misschien nog veel schokkender zou zijn geweest voor de nabestaanden, maar misschien had dat haar er ook van kunnen weerhouden. In elk geval is het onomkeerbaar.

Ik ben bereid heel ver te gaan in de vrijheid die mensen moeten hebben om eigen keuzes te maken. Maar dan op een verantwoorde manier, professionele hulp hoort daarbij. De Coöperatie Laatste Wil voldoet niet aan deze eis en de zo noodzakelijke regelgeving is er (nog) niet. En nogmaals, die moet goed overwogen worden. Niet alleen om onnodige slachtoffers, maar ook nodeloos lijden voor nabestaanden te voorkomen.

Overigens, wie garandeert mij, dat degene die het bestelt, ook degene is die er uiteindelijk door sterft. Je kunt er ook een ander mee ombrengen toch?

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie