Hoofdmenu

Actueel

Jesse Klaver: “Geen homo economicus, maar homo empathicus”.

 coronavirus

 

Mijn dagelijkse wandeling is anders dan anders. Ja, het is lente, je ziet het aan alles. Er staan overal narcissen in bloei, blauwe druifjes en hyacinten. En dat is niet het enige, er staan al volop bloesembomen in bloei, de magnolia draagt ook al zware knoppen en op sommige plaatsen bloeit ook die al. Het zou allemaal heel feestelijk kunnen zijn, maar dat is het niet. Het is donderdagmiddag en het lijkt wel zondag.

Verkeer is er nauwelijks,

pappa’s en mamma’s met kinderen op de fiets of aan de wandel, op zondagmiddag is dat leuk, maar nu niet. Die pappa’s en mamma’s zijn normaal gesproken op hun werk en de kindjes zitten dan op school. Veel van hen zouden graag willen dat dat nu ook zo was. Het is niet zo, scholen zijn dicht, de straten leeg, winkels zijn gesloten en wat het ergste is, als je iemand tegenkomt, loopt die je schichtig voorbij. O ja, groeten doen we wel, een knikje, maar je ziet het aan de blik: “sorry hoor, ik zeg niks, want stel je voor, we kunnen elkaar wel aansteken”. Het voelt zo triest allemaal.

We zijn niet ziek, gelukkig niet, maar we zijn allemaal toch enigszins in quarantaine. Ieder zit op zijn eigen eilandje. We bellen wat meer of we appen en als iemand op het idee komt, gaan we allemaal klappen voor de mensen die ervoor zorgen dat de zieken verzorgd worden en ook wij zelf worden verzorgd. Om zeven uur vanmorgen kwam er al zo’n grote vrachtwagen van de Jumbo door de straat, vol met voor ons onmisbare goederen. Die chauffeur is vast al heel vroeg van huis gegaan, waar misschien ook wel kindertjes noodgedwongen thuis zitten. Ik hoop maar voor hem dat ze niet ziek zijn en dat hij zelf straks ook weer gezond naar huis gaat. Ik hoop ook maar dat hij nu geen jarig kind heeft, want een kinderfeestje is er niet bij. Waarschijnlijk komt die vrachtwagen normaal ook al zo vroeg langs, maar nu vraag ik me dat af.

Gek, we zijn anders ook samen thuis en toch is het anders. Het huis is stiller dan normaal. We hebben niet dagelijks bezoek en we gaan er ook niet alle dagen op uit of zo. Maar toch… niemand die even gezellig langskomt voor koffie of een drankje of gewoon voor een babbel. En dan zijn wij nog samen, voor mensen die alleen zijn, is het nog stiller! Straks maar weer eens even de telefoon pakken en een paar mensen bellen om de stilte te doorbreken.

Intussen wordt aan alle kanten koortsachtig gewerkt (toepasselijk trouwens!) om de gevolgen binnen de perken te houden. Hoe bedrijven overeind te houden, ZZP’ers en anderen voor wie al het werk ineens stil ligt. Bijna de hele culturele sector zit zonder werk. In Den Haag valt een minister om van vermoeidheid, debatteren Kamerleden, al dan niet fatsoenlijk en invoelend over de situatie. En ja, ik heb dit keer bewondering voor het kabinet, want je zult er maar voor staan. En dan zijn er een paar van die hufters die je zo ongeveer uitmaken voor moordenaar.

Twee opmerkingen heb ik onthouden van het debat dat gisteren gevoerd werd: Jesse Klaver zei: “De vraag die we elkaar nu moeten stellen is niet: Waar kom je vandaan? Wat is je politieke kleur? Wat is je geloof? De enige vraag die nu telt is: Heb je hulp nodig?”

De tweede opmerking was een tip over hoe om te gaan met het besmettingsgevaar, die kwam van Lodewijk Asscher: “Gedraag je of je zelf besmet bent en een ander niet wilt aansteken”. Hopelijk is dit allemaal gauw voorbij en kunnen we binnenkort het normale leven weer oppakken. Maar let wel, het is mijn hoop en niet de verwachting.

Miriam Vaz Dias

Reacties   
0 #1 Hanny 19-03-2020 20:16
Ja Miriam een bizarre situatie ... zo onwerkelijk, wij zijn gelukkig gezond , maar voor alle mensen die ziek en eenzaam zijn is het vreselijk!!! Wij maken een wandelingetje doen een klein boodschapje en houden ons aan de regels . Voor jullie ook sterkte ! Groet Arie en hanny
Citeer
Plaats reactie