Hoofdmenu

Krijg de mazelen!

 58fcd6ee4da7055fb038f8a791994085

Krijg de pokken, pest, tyfus, klere, kent u die uitdrukking(en)? Vast wel. Zo liet men in het verleden  weten, dat men boos was. Letterlijk kwam het er op neer, dat iemand een ziekte werd toegewenst, die niet te genezen was.  En dat is niet niks. Gelukkig heeft de wetenschap niet stilgezeten en is er voor deze ziekten óf een remedie, óf wel is zij wereldwijd verdwenen.

Onze levensverwachting is er in de vorige eeuw al op vooruit gegaan. Onze overgrootouders waren oud wanneer ze vijfenzestig, zeventig waren.

Het ongemak van Judas en Juliana

 Juliana  judas

Elke dag begint voor mij met de krant, hij ligt klaar op de mat als ik beneden kom. Ik raap hem op en neem hem mee naar binnen in de nog donkere kamer. Ik doe de gordijnen open, het licht aan en leg hem op tafel. In het verleden moesten we hem delen, ik kreeg het eerste katern, Hans het tweede. Dat hoeft niet meer, als we allebei hetzelfde willen lezen, pak ik mijn tablet erbij. Vijf minuten later kunnen we dan de column van pagina twee bespreken. Het verveelt nooit, ik word echt niet altijd blij van wat ik lees, maar toch wil ik het allemaal weten. Een nieuwsfreak? Waarschijnlijk wel een beetje.

Toch denk ik, dat minstens de helft van wat ik lees,

Pietenpraat

 

 FSzwartepiet

Als volwassen mensen van alle kleuren eindelijk eens met respect met elkaar omgingen, bestond het hele zwartepietenprobleem niet!  Helaas, zover zijn we nog niet, dan dus maar een alternatief plan: Als we vanaf nu starten met het anders “kleuren” van de pieten, is er over maximaal vier jaar geen vuiltje meer aan de lucht. Immers, kinderen geloven ongeveer tot hun zesde jaar in de goedheiligman en zijn maatjes. Kinderen van een jaar of twee weten nog van niets en accepteren elke kleur, zolang wij als volwassenen dat ook maar doen. Als ouders van die jonge kinderen nu de kans krijgen hun kinderen op te voeden met witte, rode en wat mij betreft groene Pieten, is er over vier jaar geen kind meer dat naar een zwarte piet taalt. Het is onzinnig om te beweren dat kinderen er moeite mee zouden hebben. Ik wou dat al die grote mensen eens volwassen werden!

Dit ingezonden stukje schreef ik vorig jaar in Trouw. Eigenlijk  dacht ik daarmee alles gezegd te hebben, maar er is meer.

Over mode, uniformen en boerkini’s

 boerkini2

De mode is grillig. Ik heb ooit gelezen dat de lengte van de rok afhankelijk is van de conjunctuur. Als het goed gaat, worden de rokken korter, als de economie inzakt, gaat de zoom van de rok mee naar beneden. Hoe het met strakke en minder strakke broeken zit, weet ik niet.  Misschien gaan die eerst wel strakker zitten, omdat de dragers ervan dikker worden.  Waarna een slimme modeontwerper er een hype van maakt. De hoogte van de broekband is ook zoiets. Op een gegeven moment zakte die zo ver, dat de eronder gedragen onderbroek een modeverschijnsel op zich werd. Het kruis van de jeans zonk naar de knieën en Bjørn Borg is er rijk van geworden.

De oorlog vergeven, wat is dat?

Ingezonden stukken en columns in de krant, documentaires en films op de tv, de oorlog. Ik schrijf de oorlog en niet ’40-’45, of de Tweede Wereldoorlog. Nee, in mijn hoofd is het gewoon de oorlog. En gezien mijn Joodse achtergrond is dat ook niet zo gek. Ik heb er niet onder geleden, niet als kind en later ook niet. Mijn moeder huldigde het principe dat vooruit kijken moest, terugkijken had geen zin. Van mijn vader weet ik minder, hij sprak er ook niet over, maar de emoties lagen denk ik ook dieper verstopt. Van hem las ik jaren later een brief die hij schreef aan een vriend, waarin hij weliswaar vertelde wat hun overkomen was, maar waarin hij ook zijn toekomstvisie schetste.  Misschien was het ook te beangstigend om terug te denken.