Hoofdmenu

Dit wil ik allemaal!

2015 ligt achter ons en ik ben daar niet rouwig om. Vanaf januari hebben zich allerlei rampen voltrokken. Onschuldige mensen kwamen om, omdat nietsontziende misdadigers hun gelijk wilden halen. En dat speelde zich niet alleen af in Parijs, in Bagdad en in Beirut, maar ook in Jemen, Kenia, Israël en de Palestijnse gebieden. Mensen ontvluchtten hun kapotgeschoten steden en dorpen en zochten een veilig heenkomen in Europa. Dat dat niet altijd goed uitpakt en het met de medemenselijkheid niet altijd zo nauw genomen wordt, daarover is al veel gezegd en geschreven. Ik zeg bewust niet genoeg, want zolang het nodig is, blijf ik er in elk geval over schrijven.

Dankzij het COA in een spagaat

 

Hoe doe ik iets voor een vluchteling? In de NRC van afgelopen zaterdag worden tips gegeven. Goed bedoeld, maar niet altijd uitvoerbaar. Het lijkt allemaal heel logisch, een kopje koffie met iemand gaan drinken, iets “buiten de poort” organiseren enzovoorts. Maar zo simpel ligt het niet. Ik heb het gevoel dat ik als vrijwilliger steeds meer in een spagaat terechtkom.

Van slaven en helden in de kunst

 rijksmuseum2

Ieder mens heeft een verleden, ieder volk ook. Wij Nederlanders hebben, zoals meer Europese landen een geschiedenis, waar we niet altijd even trots op kunnen zijn. Bij de lessen Vaderlandse geschiedenis en in de boeken daarover werd ons nog verteld dat wij een trotse zeevarende natie waren. We kwamen overal en dat niet alleen, we namen ook overal wat van mee. Zo haalden we kruiden en specerijen uit “ons Indië”. Koffie en tabak ook. Bauxiet haalden we uit “ons” Suriname. (Weten jongere mensen wel dat daar vroeger stopcontacten en telefoons van gemaakt werden?) We werden er rijk van. Denk maar aan de Gouden Eeuw. Kunst en cultuur bloeiden.

Meet and eat

 

Het wilde maar niet uit mijn hoofd. De hele week bij het wakker worden, betrapte ik me erop dat ik al aan het nadenken was over hoe het zou zijn. Vluchtelingen aan tafel, hier thuis. Wie zouden het zijn? Waar zouden ze vandaan komen? Mannen, vrouwen, een echtpaar wellicht? Spreken ze Engels, of misschien wel Frans? En wat doen we als ze helemaal geen andere taal spreken? Kortom, spannend.

Een minuut stilte...

 

Raar eigenlijk, maar ik zou liegen als ik anders beweerde. Het schoot meteen door me heen toen ik hoorde van de minuut stilte op maandag. “Dan ben ik in het WTC, bij de vluchtelingen, wat zou dat daar betekenen?” En direct daarna kwam die andere gedachte op, die al velen inmiddels geuit hebben. En Beiroet dan afgelopen week? En al die doden in Syrië, Irak, Afghanistan, Nigeria en diverse andere Afrikaanse landen?

Om met het laatste te beginnen. Zo langzamerhand begin ik ervan overtuigd te raken dat het in de menselijke aard zit, hoe verder van je bed, hoe “gemakkelijker” je allerlei leed accepteert.