Hoofdmenu

Diverse

Yoga, zo heerlijk rustig!

 yogi bear

Na acht jaar durf ik mezelf een doorgewinterd sportschoolbezoeker te noemen. Routineus stap ik op de loopband en precies zoals mijn digitale sleutel me opdraagt, loop ik, nergens heen, want op de loopband blijf je op één plaats, maar lopen doe ik. Met mijn “oortjes” in luister ik  al lopend naar het nieuws. Aan het eind van mijn oefeningen loop ik weer, maar dan ga ik naar YouTube en beluister een paar liedjes van Lea.  Drie of vier liedjes en dan ga ik naar huis, het laatst gehoorde liedje neuriënd.

In het nieuwe jaar wilde ik eens wat anders.

Na een paar proeflessen besloot ik om op maandag mee te gaan doen met een groep in een zaal, met gewichten en veel buikspieroefeningen en voor de woensdag werd het Body Balance, een soort yoga. Dat komt dus neer op maandag hard werken, dinsdag spierpijn en woensdag rust. Tenminste, als je het goed doet...

Woensdag, yoga-dag dus.  De les begint om tien uur, ik ben een mens van de klok, dus om tien uur sta ik klaar, handdoekje onder de arm, flesje water in de hand. Met mij staan er nog zo’n tien, twaalf vrouwen paraat. Zeker zes of zeven van hen hebben ook nog een eigen matje mee, zo ver ben ik nog niet en eerlijk gezegd zie ik niet veel verschil tussen de privématjes en die van de sportschool, of het zou de kleur moeten zijn. Zou een blauw matje lekkerder liggen dan een grijs? Of lukt alles beter op een eigen matje? Ik ben een amateurtje op dit gebied en doe het dus nog maar even op een matje van de sportschool.

De les van negen uur loopt uit. Dat betekent wachten. En wachten is geduld hebben, als echte yogi heb je dat natuurlijk. Kijk en dan gaat het mis. Want ik heb een afspraak bij de kapper, om twaalf uur en als we niet op tijd beginnen, zijn we ook niet op tijd klaar. En ik heb weinig tijd over!

Tien minuten later is iedereen geïnstalleerd, op het matje met handdoek, flesje en schoenen tegen de muur, we kunnen los. Muziekje erbij, heerlijk. De Zonnegroet, de Dragon, four legged dog en nog een paar voor mij onbegrijpelijke termen komen voorbij. Bij de three legged dog bedenk ik me wat hondjes doen als ze op drie pootjes staan, maar dát doen we hier dan weer niet. De evenwichtsoefeningen zijn het moeilijkst,  stiekem kijk ik om mij heen en zie mensen op een been staan, terwijl ze het andere sierlijk gebogen vasthouden. Die oefenen vast elke dag. Ik probeer het ook, op een been staan gaat nog, even, maar mijn andere been vasthouden? Hoe vasthouden, ik val zo al bijna om, mijn armen bewegen ongecontroleerd en voor ik het weet, sta ik weer met een harde klap op twee voeten. De andere yogi’s kijken er niet van op, of eigenlijk kijken ze gewoon niet, zo geconcentreerd zijn ze. Ik heb nog veel te leren!

De les duurt tot elf uur. Ik werp een steelse blik op mijn horloge en zie dat het al elf uur geweest is. O, o, denk ik, de kapper! De muziek gaat zachter en wordt eentoniger, tijd voor  “ontspannen”. Dekentje erbij, jasje en sokken aan, warm blijven en relaxen. De zaal is in rust, sommigen vallen, geloof ik, bijna in slaap. Behalve ik dan. In gedachte zie ik mijn horloge, vijf over elf, tien over elf. Mijn ogen gaan onwillekeurig weer open, ik kijk naar de lucht door het dakraam. Niet de bedoeling, dus oogjes weer dicht. Als ik thuis kom wil ik koffie en douchen natuurlijk. Ik haal het vast niet! Ik durf mijn arm niet op te tillen om naar mijn horloge te kijken, dat mag vast niet. Eindelijk, we mogen terug komen in het heden en vooral de rust vasthouden, ja ja!

Ik kan nog steeds niet elegant op een been staan, maar ik heb in elk geval één ding geleerd vandaag. Afspraken maken doe ik niet meer op woensdag, dan wordt yoga pas echt rustgevend.

Miriam Vaz Dias

Reacties   
0 #1 Janke de Boer 05-02-2017 19:40
Ha, ja, moedig hoor, beginnen met yoga.
Citeer
Plaats reactie