Hoofdmenu

Diverse

Elf zonnepanelen dragen een miniem klein steentje bij

wijnstraat 89

 

 Hoe kun je zelf iets doen voor het milieu, of zoals we dat tegenwoordig uitdrukken, hoe leef je duurzamer. Het heeft me de afgelopen weken van de straat gehouden, kan ik wel zeggen. Ik weet niet eens meer wat de precieze aanleiding was, maar ineens zaten we aan tafel met vlot pratende jonge en minder jonge mannen die ons op de hoogte brachten van blauwe en zwarte, al of niet van optimizers voorziene zonnepanelen.  O ja en parallel-geschakeld is absoluut noodzakelijk, wil je rendement halen uit je nieuwe stroomvoorziening.

Ons huis is van 1927 en dat noemen we oud tegenwoordig, maar ooit, heel lang geleden, woonde ik in een echt oud huis, in Dordrecht.

Een patriciërswoning uit 1768. Wij bewoonden daar de benedenverdieping en op de tweede verdieping sliepen we.   Op de eerste etage woonde een ander gezin, een echtpaar met één kind, ze heette Wijnanda en ik vond haar maar eenzaam. Zij hadden een hele grote ruimte aan de achterkant van hun verdieping die ze het ‘magazijn’ noemden. De vader van Wijnanda timmerde daar en floot dan altijd het begin van het Slavenkoor uit Nabucco. Nog altijd als ik dat hoor…

Het huis had een zware voordeur en daarachter zat de ‘vestibule’. Ik heb nooit meer in een huis gewoond dat zoiets had. Een hal ja, maar een vestibule. Dan kwam er een gang van veertien meter lang en aan het eind daarvan was de woonkamer. Uitkijkend op een troosteloze, ommuurde tuin waarin mijn vader grint had laten storten, want tuinieren, daar hield hij niet van. De keuken had een met briketten gestookt fornuis. De openingen naar het vuur kon je met losse ringen verkleinen naar behoefte. Daarnaast, op het aanrecht stond een petroleumstel, waarop altijd wel iets pruttelde. Maar mijn moeder hield ook van modern. Er kwam dus een snelkookpan. Ik zal nooit vergeten dat op een dag het zwart rubberen ventieltje eruit schoot. De soep zat letterlijk tegen het plafond. Aangezien mijn vader waarschijnlijk niet eens wist hoe hij een witkwast moest vasthouden, moest er een schilder aan te pas komen om de zaak weer enigszins  toonbaar te maken.

Mysterieus was de ruimte die wij de tussenkamer noemde. Middenin de gang was een deur waarachter een ruimte zonder ramen schuilging. Halverwege hingen oude bruine gordijnen, daarachter stond een tafel met stoelen, oud en gammel. Verder lag de hele ruimte vol met oude troep. Later heb ik begrepen dat die spullen ooit van “de Hark” waren gekomen, zoals mijn moeder dat noemde. Een organisatie die teruggekomen onderduikers na de oorlog voorzag van de eerste levensbehoeften. Zij kwam er bijna nooit. Voor ons was het een heerlijk speelhol.  Achter de gordijnen speelden we toneel, dronken we thee uit meestal lege kopjes en speelden we verstoppertje.

Het was niet allemaal leuk in dat oude huis. Verwarming was er alleen in de woonkamer en de badkamer. In de keuken was het ook altijd warm, door het fornuis, denk ik. Boven, op de slaapverdieping kon het in de winter knap koud zijn en als het vroor vormden zich prachtige ijsbloemen op de ruiten. Kom daar nog maar eens om! De kinderen van nu hebben nog nooit met hun warme adem gaatjes in zulke koude bloemen geblazen.  Al hebben zij dan wel weer lekker zachte dekbedden en niet van die nare wollen kriebeldekens zoals wij.

Dat hele oude huis in de Wijnstraat is nu opgedeeld in appartementen. Tegenwoordig  is het nergens meer koud in huis. Waar je maar wilt, kun je de verwarming aanzetten in je hele huis, zelfs vanuit de auto, als je ergens op de Afsluitdijk rijdt! Nee, we hebben nu een ander probleem.  We verbruiken te veel energie, we warmen met ons allen de aarde op en dat is niet de bedoeling. En daarom komen er nu bij ons op het dak  zonnepanelen te liggen en de kruipruimte wordt belegd met chips, niet van die lekkere, ze zijn gewoon van schuimplastic, maar ze zijn wel isolerend. Zo dragen wij een miniem klein steentje bij aan het voorkomen van die opwarming. En als nou iedereen meedoet, komt het misschien nog wel goed.

Miriam Vaz Dias

Reacties   
+1 #1 Gerard Brattinga 06-12-2017 01:27
Dag Miriam,

En weet je wat een leuke bijkomstigheid is? Als zon in de zomer op je panelen schijnt, pak je een stoel en gaat voor de meterkast zitten. Lekker kijken naar die terugdraaiende elektriciteitsmeter. Geen zonnebrand nodig, alleen maar geld verdienen en het klimaat redden. Doe ik intussen al een paar jaar. Moet je geen slimme meter nemen, want dan zie je dit leuks niet gebeuren.
Citeer
Plaats reactie