Hoofdmenu

Diverse

Van fitness, eGym en grijze bollen

 eGym

Maandagmorgen om half acht, is de zon nog niet op, maar ik ben er al uit. Geen straf hoor, eigen vrije wil. Het is fitness-tijd. Bij het ontbijt blader ik even door de krant. Niet dat er zo na het weekend veel nieuws in staat, maar het hoort nou eenmaal tot het ritueel. Mijn rugzakje staat al klaar en als ik de deur uitga, hang ik hem op beide schouders. In gedachte steek ik mijn tong uit naar Youp van ’t Hek, die me vast heel burgerlijk vindt nu. Hij doet maar, wat een flauwekul!

In de sportschool is het nog rustig,

de trainers drinken hun eerste kopje koffie en in de kleedkamer ben ik de enige. Kennelijk is er nog één persoon eerder opgestaan dan ik, want er hangt al een jas aan een haakje. Ik kleed me om en stop mijn spullen in een kluisje, zo hoort dat. Niet dat mijn rugzakje gestolen zal worden, er zit niets bijzonders in, maar zo blijft de ruimte die er is, ook  beschikbaar voor anderen .

Flesje water, handdoek en “oortjes” mee, daar ga ik. In de zaal zie ik dat ik lang niet de eerste ben. Een paar grijze bollen op de fiets en een paar op een crosstrainer, ik ken die bollen, niet bij naam, eerder aan hun outfit. Ze komen ook altijd op maandag en misschien zijn ze hier wel elke dag, ze hebben het in elk geval heel gezellig met elkaar. Er wordt al fietsend en cross trainend nogal wat gebabbeld , over Cambuur en Heerenveen, de kleinkinderen of de camper.  Ik kies voor de loopband, plug het stekkertje van mijn oortjes in en luister naar Radio 1. Geen Cambuur op de vroege morgen alsjeblieft. En iedereen weet, als je oortjes in hebt, babbel je niet, een soort stilzwijgende afspraak. Links naast mij loopt ook een vrouw, stiekem kijk ik naar haar scherm. Oeps, wat een tempo, daar kan ik nog wat van leren! Ze is geloof ik wel jonger dan ik, maar zó veel scheelt het nou ook niet. Ik neem me voor de eerstvolgende weken mijn tempo wat te gaan opvoeren, kom op, moet kunnen.

Na het lopen begint het pas echt. eGym en dat is niet zo maar wat. En stuk of twaalf apparaten, verbonden met een computer staan op mij te wachten. Ik kan niet zeggen dat ze me toelachen, het is eerder venijnig grijnzen.  Bij elk apparaat hoort een scherm met eronder een zwarte knop. Daar houd ik mijn Big Brotherachtig armbandje tegenaan en meteen verschijnt er “Hallo Miriam” in de rechterbovenhoek. Alsof hij op mij heeft staan wachten. Ik heb geen keus. Op het scherm zie ik een golvende lijn met bolletjes erin. Er is ook een los bolletje, nee, geen losbol, maar een los bolletje. Dat bolletje ben ik. Als ik ga bewegen, gaat dat bolletje langs de golflijn. Ik moet die andere bolletjes raken, dan verdwijnen ze en heb ik de oefening goed gedaan. Twintig keer per toestel ongeveer en dan laat hij zien hoeveel kilo ik verplaatst heb! En ik schuif door naar de volgende machine. Mijn buren doen dat ook, we beginnen ook allemaal tegelijk, anders ontstaan er opstoppingen.

Ik ben ongeveer op de helft van de eerste ronde, als Ineke erbij komt. Zij is hier meerdere malen in de week, roodgeverfd haar, schoenen naar de laatste mode en een schitterende outfit, ze traint zeer fanatiek. Ze kijkt ook altijd of ze wel de meeste kilo’s heeft en geeft gevraagd en ongevraagd advies. Zij heeft er immers verstand van. En waag het niet om een apparaat over te slaan of even te lang te blijven zitten. Dan heb je Ineke op je dak en dat wil je niet! Bas, ver in de zeventig, schat ik, trekt zich niets van haar aan. Puffend en steunend maakt hij zijn rondje, zijn hoofd wordt steeds roder, maar plezier heeft hij wel, volgens mij lacht hij Ineke zelfs stiekem uit. En dan is er ook nog de man met de krullen. Hij sport nauwelijks. O. hij loopt van het ene apparaat naar het andere dat wel, maakt een babbel met iedereen, sociaal is hij druk in de weer, maar of dat iets doet voor zijn spieropbouw? “Niet tennissen, maar kennissen”, noemde mijn vader dat vroeger.

Ik ben klaar met de eGym, en zie dat het inmiddels aardig druk geworden is. Ik drink mijn flesje leeg en loop naar de kleedkamer, het is volbracht. Thuis wacht de douche en Hans natuurlijk, met koffie!

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie