Hoofdmenu

Diverse

Goodbye Facebook

 FBgoodbye©peppermintsoda.co.uk

Drie weken geleden ongeveer, op 8 april om precies te zijn, hakte ik de knoop door. Arjen Lubach gaf me het laatste duwtje. Geen Facebook meer voor mij. Eigenlijk was ik het ook al een poosje zat. Steeds meer reclames, steeds meer informatie over bekenden en bekenden vàn bekenden. Over wat zij allemaal leuk vonden en dus geliket (wat een woord!) hadden. Slimme sommetjes, waarvan gedacht wordt dat je het antwoord fout zult hebben en die je dan toch gaat oplossen omdat je ervan overtuigd bent dat jij dat natuurlijk perfect kunt doen.

Of filmpjes, waarin getoond wordt hoe je op vijfentwintig manieren een sjaaltje om kunt doen. Volkomen overbodig is het ook om te weten hoe je een T-shirt zo kunt opvouwen dat je er een liniaal langs kunt leggen. Wie staat er nou met een liniaal voor zijn klerenkast!

Toch ‘zat’ ik elke dag wel even op Facebook. Waarom? Ik heb er maar één verklaring voor: gewoonte. Als de laptop aangaat, eerst de NOS, dan de mail en vervolgens Twitter en Facebook. Waarschijnlijk was ik al eerder gestopt, als er niet heel toevallig een, voor mij, leuke Facebooksite geopend was. Hij ging over het oude Dordrecht en als geboren en getogen Dordtse moest ik natuurlijk oude schoolfoto’s bekijken, waar ik mezelf trouwens nooit op tegenkwam, bekende namen zoeken en me vergapen aan zwart-witfoto’s van straten en pleinen met namen die bij “vroeger” horen. Nooit geweten dat je ook daar aan verslaafd kunt raken. En toen kwam Arjen, net op tijd. Ik wachtte niet eens tot die woensdag, waarop we dan allemaal tegelijk zouden opzeggen. Nee, ik deed het meteen. Alhoewel, meteen… Je bent er wel even zoet mee voor je Mark Zuckerberg ervan overtuigd hebt dat je hem écht niet meer wil zien. Uiteindelijk, als je almaar bevestigd hebt dat je er echt geen zin meer in hebt, laat hij je weten dat je zo’n ingrijpend besluit niet zomaar kunt nemen, je hebt nog twee weken bedenktijd.

Bedenktijd? Straftijd is het meer. Van verstandige mensen op internet had ik inmiddels begrepen dat ik in die periode er absoluut niet aan moest denken, om ook nog maar even een blik te werpen op een van hun pagina’s. Want dan grepen Zuckerberg en zijn kornuiten me onmiddellijk weer in de kladden en zat ik er weer aan vast. Ja ja, boeven zijn het, dikke boeven. Nou, ik trap er niet meer in, ik ben er van af en ik blijf ervan af.

Mijn dagen verlopen niet anders, ik doe gewoon wat ik anders deed. Misschien houd ik wel wat tijd over, maar die is ongemerkt dan al weer gevuld. En Facebook missen? Geen moment. Waar het echt om gaat in het leven, bespreek ik zo wel met mijn vrienden en familie, daar heb ik al die pottenkijkers niet bij nodig. O ja, als je van mij geen felicitaties ontvangt met je verjaardag, dan weet je hoe dat komt. Misschien moet ik toch maar weer zo’n kneuterige verjaardagskalender aanschaffen.

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie