Hoofdmenu

Diverse

Onze Appie gaat verbouwen…

 AH

Het is zaterdagmorgen en dus tijd voor de ‘grote’ Albert Heijn. De andere dagen van de week nemen we die moeite niet. Als we goed ons best gedaan hebben op zaterdag, is het onzin om naar de andere kant van de stad te rijden om vervolgens thuis te komen met een pak yoghurt of een paar stukjes fruit. De Jumbo verderop in de straat volstaat prima en voor het milieu scheelt het toch ook weer.

Meestal gaan we samen, vandaag doe ik de boodschappen alleen. Als ik er bijna ben,

bedenk ik me dat de zaak verbouwd zou worden en vraag ik me af of hij wel open is. Maar ja hoor, er staan, zoals gewoonlijk in het weekend, veel auto’s. Ik vind een plaatsje en na wat zoeken is er ook nog een boodschappenkarretje beschikbaar, al ligt het glazen huisje waar het altijd staat, ongeveer een halve kilometer van de ingang. Er zou een belletje moeten gaan rinkelen…

Het is er een zootje. De visboer is verplaatst, de kapper werkt in een container met reclames erop en overal staan stapels reusachtige kratten. Alles afgezet met van die linten, die ze in films altijd gebruiken om de plaats delict af te schermen. Hier en daar zijn bouwputten te zien. En nog vermoed ik niks. Ik breng de lege flessen weg en stap opgewekt achter mijn kar naar binnen. Oeps, de zelfscanmachines zijn ingepakt in plastic alsof er giftige stoffen uit zouden kunnen komen. O nee, gelukkig, er hangt een keurig briefje van Appie met excuses voor het ongemak, we moeten vandaag bij de kassa betalen. Nou ja, daar is overheen te komen natuurlijk. Dan maar bij de kassa, zo ging het vroeger immers ook prima!

Het poortje opent zich en heet me als altijd hartelijk welkom. Pas dan zie ik wat er werkelijk aan de hand is. De anders welvoorziene groenteafdeling vertoont nu blote rekken met maar hier en daar een bloemkooltje of een paar komkommers. Het ziet er onttakeld uit, weg zijn de grote stapels glimmende paprika’s in alle soorten en maten, de vrolijke basilicum- en peterseliepotjes en . Ik moet wel toegeven, de naakte rekken zijn bij nader inzien minder naakt dan ze leken, want er hangen overdadig veel briefjes op als kleine schaamlapjes, met alweer excuses. Ze gaan veertien dagen dicht, en daarom geeft AH 35% korting op alle versproducten. Tja dát sla je toch niet af! Dus neem ik de laatste twee bakjes geschilde asperges mee, terwijl ik ze nooit geschild wil hebben, want van de schillen trek je de lekkerste bouillon, maar ja zó goedkoop…

Ik werk, voor zo ver mogelijk mijn briefje af en graai natuurlijk ook nog wat andere dingen mee die ik nou niet direct nodig heb, maar eh, nou ja je snapt het wel. Leuke servetjes, muesli, het bederft toch niet? En dan is het tijd voor de kassa. Alhoewel, die is nog ver weg, er zijn vele wachtenden voor mij. Natuurlijk hebben mijn voorgangers ook het nodige meegenomen en is geduld een schone zaak. Het is zaterdag en ik heb de tijd, niet waar. Maar waarom sta ik nou altijd net in de verkeerde rij?

Op het moment dat de kassa in mijn gezichtsveld komt, zeg maar dat ik dan nog een stuk of zes karren voor me heb, staat daar een mevrouw met een wel heel volle kar. Dat mag, volste recht en zo. Maar ga dan niet bij elk product dat je op de band legt, staan te mekkeren en vragen stellen. De caissière blijft onveranderd vriendelijk en geduldig. Belt zo nodig met de chef en beantwoordt alle vragen. En zij mekkert verder. Als ze eindelijk klaar is, zet ze haar kar dwars voor het looppad om de bon te controleren, zodat de volgende klant er niet langs kan.

Dan ontdekt ze kennelijk iets vreemds op de bon, of ze is toch nog iets vergeten.. Ze wil terug de winkel in, langs de kassa waar wij nog steeds voor wachten. De dame die daar net aan het afrekenen is, gaat daar rustig mee door en laat haar wachten. Wat te voorzien was, gebeurt ook. Mevrouw wordt kwaad dat ze er niet langs mag. De afrekendame kijkt haar aan en zegt rustig, maar goed hoorbaar. “Ik heb op u veel langer moeten wachten!”

Als ik eindelijk mijn boodschappen betaald heb en naar de auto terugloop, staat de mevrouw met de volle kar buiten nu, nog steeds te rekenen. Naar huis rijdend, ben ik me bewust van mijn luxe. Ik heb uiteindelijk alles kunnen kopen wat ik nodig had en nog korting gekregen ook. Die mevrouw, die zo veel tijd nodig had, moest misschien wel heel goed op de kleintjes passen, waardoor de omgeving er niet meer zo toe deed. Het zij haar vergeven.

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie