Hoofdmenu

Diverse

Show, don ’t tell

 

Kan het zijn dat je op je zevenenzestigste het gevoel krijgt, meer van je moeder te begrijpen, dan in die  vele jaren ervoor?  Terwijl ik altijd dacht, dat ik haar al begreep toen ik veertig was, zelf kinderen had en zo. Maar dat ging over het in de wereld staan als moeder. De verantwoordelijkheid die ik voelde, die moest lijken op die van haar. Zoals die van zoveel moeders over de hele wereld,  beseffen dat de toekomst belangrijk is. Dat je er, waar mogelijk, voor moet zorgen, dat je kinderen opgroeien in een leefbare wereld.

Op zich is dat al moeilijk genoeg. Je hebt dat helaas zelf niet helemaal in de hand. Sterker nog, slechts  een klein, maar niet onbelangrijk deel kun je beïnvloeden. Al is dat meer een kwestie van laten zien hoe jij denkt dat het moet. Hoe zij als volwassenen zelf later met de wereld willen omgaan, is aan hen.

Ach, ik hoor haar nog zeggen, dat ze het zo fijn vond dat ik mijn kinderen net zo opvoedde als zij de hare destijds. En dat was naar mijn stellige overtuiging absoluut niet het geval. Ik wilde het heel anders doen, vond haar hopeloos ouderwets natuurlijk, ging heel anders met de kinderen om. Zij zeiden geen “u”, maar “jij” en mochten een eigen mening hebben.

Generaties verschillen, natuurlijk. We leven in een andere wereld dan we deden in de, zeg maar, zeventiger-,  tachtigerjaren van de vorige eeuw.

Pas nu begrijp ik het, wat ze wilde zeggen. Het ging niet om “handjes wassen voor het eten” en “eerst je mondje leeg eten en dan pas praten”. Het ging haar om hoe je tegen andere mensen aankeek, je eigen plaats bepaalde, respect had voor iemand anders mening. En dat je vooral niet  moest generaliseren. Mensen zijn individuen en maken fouten, daar kun je ze op aanspreken, als persoon, niet als groep.

Mijn moeder heeft een harde leerschool gehad. De oorlog, onderduiken zonder te weten waar haar kinderen zich bevonden, haar ouders niet teruggekomen uit diezelfde oorlog. Ze sprak er niet over en dat is, denk ik ook de reden, dat “voorleven” zo belangrijk was. Als je ergens niet over kunt praten en het toch wilt overbrengen, dan laat je zien hoe het moet.

In deze tijd zijn gevoelens gelukkig niet meer taboe, maar zij had gelijk, voorleven blijft belangrijk, zo niet het belangrijkste.

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie