Hoofdmenu

Diverse

K.

K.

Een letter, maar ook een ziekte. Mijn moeder noemde die ziekte zo, alsof je hem daarmee kon bezweren. Daar geloven we al lang niet meer in. We noemen het beest gewoon bij de naam, kanker dus. Een ziekte die je inderdaad een beest zou kunnen noemen. Een dreigend beest, zo dreigend en gemeen dat het zelfs een scheldwoord geworden is. Een woord dat te pas en te onpas overal voorgezet wordt. 

Soms is het beest ver weg, of wordt het zelfs teruggedrongen in zijn hok. De medische wetenschap komt steeds een stapje verder. Gelukkig hoor je tegenwoordig vaker, dat iemand die kanker had, na een soms langdurig ziekteproces genezen verklaard kan worden. Niet zelden  ging dat proces gepaard met operaties, bestralingen, chemokuren, enzovoort, maar het is dan tóch zo.  

De zieke is genezen en kan zijn of haar leven weer oppakken. Al gaat dat niet altijd gemakkelijk. De baas moet bijvoorbeeld overtuigd worden van het feit, dat zijn werknemer echt weer meedoet, zijn gezondheid weer net zo veel of net zo weinig een risico vormt als dat van zijn collega. Een hypotheek krijgen of een lening is geen vanzelfsprekendheid, al verdien je nog zo goed, je had immers kanker? Je moet je helemaal opnieuw bewijzen.

En dan ineens komt het monster heel dichtbij, laat het in je vriendenkring zijn tanden zien. Wat er dan met iemand gebeurt is niet te bevatten, als je niet zelf een betrokkene bent. Ik probeer het me voor te stellen hoe het is als het je kind betreft, of jezelf. Maar echt lukken doet het niet. Het is in de ware zin van het woord onvoorstelbaar.

Je voelt je als “buitenstaander” machteloos. Staat letterlijk aan de buitenkant. Maar dan maakt degene die het allemaal moet doormaken het je ineens mogelijk wel mee te leven. Door open te praten over de problemen die er liggen, de doemscenario’s, de zorgen en de pijn.

Diep respect heb ik, voor iemand die zo met zijn ziekte om kan gaan. Zo kun je namelijk ook iets teruggeven. Steun, of troost, hoe je het maar noemen wilt. Het is weinig, maar buitengesloten ben je niet.

Misschien is het wel het allerbelangrijkste dat je er als niet direct betrokkene van leert en dat je, mocht je onverhoopt in dergelijke omstandigheden komen te verkeren, ook zo tegenover de buitenwereld kunt staan.

Miriam Vaz Dias

Reacties   
+1 #2 Zijlstra 24-07-2015 19:58
"Probeer ik vrolijk te blijven " zegt Jan Putkamer " wat vind ik dat geweldig , je moet het in deze situatie ook maar kunnen , als je ziek bent door de behandelingen . Maar het zal wel meehelpen aan zijn herstel , een sterke geest en een optimistische aanpak is het beste medicijn in deze moeilijke tijd .
Miriam , mooi zoals je je collum schreef en we wensen De Heer Jan Putkamer veel energie , kracht en vertrouwen om door te gaan en af en toe eens heerlijk te lachen .
Citeer
+1 #1 jan putkamer 22-07-2015 22:51
beste Miriam

wat heb je dit goed verwoord maar ik zeg maar zo ik probeer zoveel mogelijk te genieten.
maar na een verwijdering van de nier ( grawitz tumor ) en daarna uitzaaingen in de borstholte en 6 chemo's en 30 bestralingen probeer ik toch vrolijk te blijven en ieder jaar wel een weekje in de zenuwen als ik weer door de scan geweest ben.
Citeer
Plaats reactie