Hoofdmenu

Diverse

Het geheim van geduld?

Het geheim van geduld?
Iets anders doen terwijl je wacht.

Het laat zich niet stillen, het verlangen om te schrijven. Hoewel het niet meevalt om vanuit liggende positie en dan nog wel op een tablet een stukje te produceren, ga ik het toch
proberen.
Natuurlijk, er gebeurde de afgelopen weken weer van alles, minstens drie columns waard!
Maar ik had even wat anders aan mijn hoofd. Althans, ik zag de wereld vanuit een ander perspectief. Niet alleen letterlijk, doordat mijn rug mij niet overeind wilde houden, maar
vooral ook figuurlijk. Mijn wereld werd een stuk kleiner, beperkte zich tot meer elementaire zaken.
Niets deed ik 
met de opmerkingen van Halbe Zijlstra over de vrijheid van meningsuiting die voor hem niet van toepassing is op al onze landgenoten. Niets met de problemen van
vluchtelingenkinderen in Heumensoord. In mijn wereldbeeld pasten slechts de juiste pijnstillers, voldoende kussens op mijn bed en de vraag hoe ik het best in het ziekenhuis kon
komen. De ambulance was geen pretje, de wegen in Leeuwarden zijn hobbeliger dan je denkt.

Ineens was ik patiënt, compleet met een liefdevolle mantelzorger. Ik kreeg en krijg lekker thee en koffie, geen alcohol, want dat past niet bij de medicijnen. Ontbijt, lunch en warme
maaltijd. Full service! Wat een lieve vrienden hebben wij, warme maaltijden worden kant en klaar bezorgd! Dag na dag. Van stamppot tot hartige taart en van moussaka tot bami.
Allemaal heerlijk! En ik? Ik vond het al een overwinning als ik met ondersteuning naar mijn eigen bed kon. Nee mij hoor je niet klagen. Als er al iets is waar ik last van heb is het de tijd.
Niet dat ik die tekort kom in tegendeel, ik 
heb veel te veel tijd. En dan bedoel ik wachttijd. Een bezoek aan de orthopeed neemt alles bij elkaar drie uur in beslag.
Inclusief het maken van foto's. Dan is er anderhalve week 
wachten op een scan. Waarmee ik bof, want dat kan ook rustig zes weken zijn. Ik knijp mijn handjes dicht!
Als we vragen wanneer de uitslag er zal zijn, horen we 25 maart! Over vierenhalve week! Soms word ik daar moedeloos van. Maar dan is Hans daar om me op te beuren en ervoor te
zorgen dat ik de specialist op 7 maart aan de telefoon kan krijgen. Dat is te overzien.

Inmiddels gaat het beter en hoop ik de hoeveelheid medicijnen die ik nu krijg langzaam te kunnen afbouwen. Afwachten maar!
En mijn lieve lezers, binnenkort hoop ik weer een echte column te schrijven, dus ook voor jullie geldt: nog even geduld!

Plaats reactie