Hoofdmenu

Diverse

Visite-oma

visiteoma 

Een oppas-oma was ze niet, ook geen logeer-oma, een spelletjes-oma dan? Nee zelfs dat niet, ze speelde wel, ze bridgete en in het Casino kwam ze ook wel, maar kinderspelletjes waren niet aan haar besteed.

Mijn oma was een visite-oma, een deftige oma. Mijn vader, die veel reisde, bezocht haar elke week in Amsterdam en ook één keer in de week werd er met haar gebeld, op vrijdag, altijd. Ze vroeg dan vast wel “hoe het met de kinderen was”, maar ik kan me niet herinneren dat ik haar ooit zelf aan de lijn kreeg. Oma was niet van ons, zij hoorde bij de grote mensen.

{jcomments on}

Als het vakantie was, mochten mijn zusje en ik wel eens mee naar Amsterdam. Haar appartement bevond zich in een groot gebouw met prachtige glas-in-lood ramen en een monumentale trap. In de gangen en op die trap lagen dikke tapijten.  Je hoorde je eigen voetstappen niet eens, zo zacht waren ze.  Het was heel stil daar en de hoge plafonds maakten dat ik me heel klein voelde en mijn praten vanzelf fluisteren werd.

Eenmaal binnen bij oma in de kamer, keek ik mijn ogen uit. De suikerpot en het melkkannetje waren van zilver, net als de koffiepot. En dat was nog niet alles, er stonden piepkleine mandjes op tafel, ook van zilver, met daarin passende mini-koekjes en chocoladedragées.  Vooral die laatste waren heerlijk, rood of wit. Tegenwoordig hebben ze alle kleuren van de regenboog en noemen we ze Smarties. Maar toen waren ze bijzonder en wel tien keer zo lekker.

Oma droeg prachtige sieraden, een glinsterende ring en parels, maar het allermooiste vond ik haar armbanden. Een daarvan had allemaal kleine gouden plaatjes. Op elk plaatje stond de naam en de geboortedatum van een kind of kleinkind. Oma’s handen trilden altijd en wanneer ze koffie inschonk, hoorde je die plaatjes. Het was net of er dan kleine belletjes rinkelden.

In de hoek van de kamer, heel hoog, hing een prachtige spiegel, hij was bol en als je erin keek, zag je niet zomaar de andere kant van de kamer, nee, je zag alles, elke hoek werd weerspiegeld, het leek wel tovenarij, zo mooi!

Ik zal een jaar of tien geweest zijn, toen ik een keer een middagje bij oma mocht blijven. Helemaal alleen, geen zusje, geen pappa of mamma. Ik vond het spannend. We gingen met de tram naar de stad. In de Kalverstraat was een tearoom, de naam ben ik vergeten, maar het was er net als bij oma, met veel spiegel en veel zilver.  De mevrouw die onze bestelling bracht, was in het zwart gekleed met een wit kanten schortje, waaronder ze een portemonnee verborg. En op haar hoofd had ze een soort kroontje. Ook van wit kant. Oma bestelde thee en ik kreeg een kroket met gebakken peterselie. Ik durfde er niets van te zeggen, at alles keurig op, maar dacht wel ‘wie bakt er nou peterselie!’

Daarna liep ik, met mijn hand in de hare door die prachtige winkelstraat. Het was al donker geworden en het regende een beetje, het licht van de straatlantaarns werd weerspiegeld door de natte straatstenen. In een van de winkels kocht oma een zilveren bedeltje voor aan mijn armband.

De bedelarmband heb ik niet meer, wel een armband met plaatjes, ik tril nog niet gelukkig, maar af en toe laat ik  ze even rinkelen. Dan denk ik aan oma.

Miriam Vaz Dias               27-05-2016

Plaats reactie