Hoofdmenu

Voor Sam

 weblogsam

Ach kleine man, je moest eens weten

Er wordt met spanning op jou gewacht.

Je houdt me bezig, bent aanwezig,

Maakt dat ik glimlach naar de nacht.

Lea,

 leamaart2017mijn dochter wordt moeder

Het heeft even geduurd, maar nu mag het eruit. Mijn dochter wordt moeder! Uiteraard wist ik het al even, maar er over schrijven, dat toch maar liever niet. De social media waren niet op de hoogte, niks daarvan, al dat gedoe, ze horen het nog wel. Maar vandaag stond het op Facebook. Geen radiostilte meer, iedereen mag het weten.

Yoga, zo heerlijk rustig!

 yogi bear

Na acht jaar durf ik mezelf een doorgewinterd sportschoolbezoeker te noemen. Routineus stap ik op de loopband en precies zoals mijn digitale sleutel me opdraagt, loop ik, nergens heen, want op de loopband blijf je op één plaats, maar lopen doe ik. Met mijn “oortjes” in luister ik  al lopend naar het nieuws. Aan het eind van mijn oefeningen loop ik weer, maar dan ga ik naar YouTube en beluister een paar liedjes van Lea.  Drie of vier liedjes en dan ga ik naar huis, het laatst gehoorde liedje neuriënd.

In het nieuwe jaar wilde ik eens wat anders.

2016, dat was het dan…

 

 20162017

Zittend voor een blanco scherm, laat ik mijn gedachten gaan over het afgelopen jaar. Een beetje columnist schrijft een terugblik toch? Waarom lukt het mij dan niet een passend verhaal in elkaar te zetten? De meest voor de hand liggende oorzaak zit hem in de feiten. Het was geen blij jaar in de buitenwereld, om het maar eens zacht uit te drukken. Als ik terugkijk, zie ik veel politiek, zowel van hier als van het buitenland. Met name de verkiezingen in de Verenigde Staten vroegen veel aandacht. En ook hier was er het nodige aan de hand. Voor terugblikken hierover, verwijs ik naar de kranten. Ik kom daar in het nieuwe jaar vast nog wel over te spreken, vandaag houd ik het positief.

Mijn tante Fie Noach, geboren in de verkeerde tijd.

Fie 2

Sophia Noach was haar naam, geboren in december 1906. Ze was de zes jaar oudere zuster van mijn moeder en ze werd Fie genoemd, kort en vooral krachtig.  Streng ook, een echte schooljuffrouw van de oude stempel. Een wit kanten bloes met een hoge boord, waarop een zilveren speld prijkte. Daaronder een donkere rok en stevige schoenen. Een ander beeld heb ik niet van haar.

Ik zag haar ook niet vaak. Hoewel Fie en mamma de enigen waren van het gezin, die de oorlog overleefd hadden, kon je hun verhouding niet bepaald ‘close’ noemen.