Hoofdmenu

Vaz Dias What's in a name?

  Vaz Dias                                                                                                                                                         

Vaz Dias is de naam, mijn naam. Ik heb hem al achtenzestig jaar inmiddels. Niks nieuws onder de zon dus. Nee dat klopt, er gaan maanden voorbij, dat ik er niet eens over nadenk. Totdat iemand hem weer eens verkeerd schrijft of vraagt hoe je dat moet spellen. Dan weet ik ineens weer dat het een bijzondere naam is. Er lopen niet veel mensen rond die Vaz Dias heten en eigenlijk zijn degenen die er in Nederland wel mee rondlopen, allemaal familie van mij!

Tot zover de taallessen in de noodopvang

 catalpa

Onze Catalpa mag er dan lang over doen, hij is nog kaal als al zijn collega’s  al uitbundig groen staan te zijn, maar als hij dan ook blad krijgt, doet hij het goed. Enorme bladeren, in een lenteachtige, lichtgroene tint. En dat houdt hij de hele zomer vol, groen zijn, zonder het donker te maken in huis. Als slagroom op de taart, krijgen we in de tweede helft van juli ook nog grote witte bloemtrossen. Ze liggen bovenop de bladeren en moeten dus vanuit de slaapkamer bewonderd worden, maar dat heb ik er voor over.

Dit was de eerste alinea van wat een zomercolumn moest worden, gewoon, over bloemetjes en tuintjes, de zon en de regen. Dat was echt mijn bedoeling. En dan gebeurt er iets

Schoolherinneringen in geur en kleur

 1965

Het is dinsdag, nou niet de dag van de week waar Wilfred en ik naar uitkijken, al weten we dat de paasvakantie er aan komt en de week dus al op donderdag eindigt. Maar dinsdag, we beginnen om tien over acht en hebben dan les tot tien voor zes! Niet om door te komen. 

Bij het wakker worden hoor ik de vader en moeder van mijn vriendin al in de keuken. Door omstandigheden woon ik mijn laatste schooljaar bij haar en de geluiden zijn meer dan bekend. Mevrouw Van der Weijde zet thee en maakt brood klaar, voor haar man en voor ons. Wij draaien ons nog even om, het is nog niet onze tijd. Als we Wilfreds vader “nou, tot vanavond” horen zeggen, weten we dat het onze beurt is. De thee staat er al even en smaakt bitter, zeker bij de witte boterhammen met zoete hagelslag. Ik drink hem manmoedig op.

Visite-oma

visiteoma 

Een oppas-oma was ze niet, ook geen logeer-oma, een spelletjes-oma dan? Nee zelfs dat niet, ze speelde wel, ze bridgete en in het Casino kwam ze ook wel, maar kinderspelletjes waren niet aan haar besteed.

Mijn oma was een visite-oma, een deftige oma. Mijn vader, die veel reisde, bezocht haar elke week in Amsterdam en ook één keer in de week werd er met haar gebeld, op vrijdag, altijd. Ze vroeg dan vast wel “hoe het met de kinderen was”, maar ik kan me niet herinneren dat ik haar ooit zelf aan de lijn kreeg. Oma was niet van ons, zij hoorde bij de grote mensen.

Het geheim van geduld?

Het geheim van geduld?
Iets anders doen terwijl je wacht.

Het laat zich niet stillen, het verlangen om te schrijven. Hoewel het niet meevalt om vanuit liggende positie en dan nog wel op een tablet een stukje te produceren, ga ik het toch
proberen.
Natuurlijk, er gebeurde de afgelopen weken weer van alles, minstens drie columns waard!
Maar ik had even wat anders aan mijn hoofd. Althans, ik zag de wereld vanuit een ander perspectief. Niet alleen letterlijk, doordat mijn rug mij niet overeind wilde houden, maar
vooral ook figuurlijk. Mijn wereld werd een stuk kleiner, beperkte zich tot meer elementaire zaken.
Niets deed ik 
met de opmerkingen van Halbe Zijlstra over de vrijheid van meningsuiting die voor hem niet van toepassing is op al onze landgenoten. Niets met de problemen van
vluchtelingenkinderen in Heumensoord. In mijn wereldbeeld pasten slechts de juiste pijnstillers, voldoende kussens op mijn bed en de vraag hoe ik het best in het ziekenhuis kon
komen. De ambulance was geen pretje, de wegen in Leeuwarden zijn hobbeliger dan je denkt.

Ineens was ik patiënt, compleet met een liefdevolle mantelzorger. Ik kreeg en krijg lekker thee en koffie, geen alcohol, want dat past niet bij de medicijnen. Ontbijt, lunch en warme
maaltijd. Full service! Wat een lieve vrienden hebben wij, warme maaltijden worden kant en klaar bezorgd! Dag na dag. Van stamppot tot hartige taart en van moussaka tot bami.
Allemaal heerlijk! En ik? Ik vond het al een overwinning als ik met ondersteuning naar mijn eigen bed kon. Nee mij hoor je niet klagen. Als er al iets is waar ik last van heb is het de tijd.
Niet dat ik die tekort kom in tegendeel, ik 
heb veel te veel tijd. En dan bedoel ik wachttijd. Een bezoek aan de orthopeed neemt alles bij elkaar drie uur in beslag.
Inclusief het maken van foto's. Dan is er anderhalve week 
wachten op een scan. Waarmee ik bof, want dat kan ook rustig zes weken zijn. Ik knijp mijn handjes dicht!
Als we vragen wanneer de uitslag er zal zijn, horen we 25 maart! Over vierenhalve week! Soms word ik daar moedeloos van. Maar dan is Hans daar om me op te beuren en ervoor te
zorgen dat ik de specialist op 7 maart aan de telefoon kan krijgen. Dat is te overzien.

Inmiddels gaat het beter en hoop ik de hoeveelheid medicijnen die ik nu krijg langzaam te kunnen afbouwen. Afwachten maar!
En mijn lieve lezers, binnenkort hoop ik weer een echte column te schrijven, dus ook voor jullie geldt: nog even geduld!