Hoofdmenu

Show, don ’t tell

 

Kan het zijn dat je op je zevenenzestigste het gevoel krijgt, meer van je moeder te begrijpen, dan in die  vele jaren ervoor?  Terwijl ik altijd dacht, dat ik haar al begreep toen ik veertig was, zelf kinderen had en zo. Maar dat ging over het in de wereld staan als moeder. De verantwoordelijkheid die ik voelde, die moest lijken op die van haar. Zoals die van zoveel moeders over de hele wereld,  beseffen dat de toekomst belangrijk is. Dat je er, waar mogelijk, voor moet zorgen, dat je kinderen opgroeien in een leefbare wereld.

Spit!

Voor mij geen politiek vandaag, geen boze column over Teeven of Opstelten, geen verhalen over  Aboutaleb of Verheijen. Nee, de afgelopen dagen interesseerden ze me nauwelijks. Ongewoon? Nee hoor, ik heb lumbago! Wel eens van gehoord? Nou ik niet tot vandaag. Wij noemen dat gewoon spit, weet je wel zo’n rug die niet doet wat jij wilt. Pijnscheuten als je ook maar de geringste onverwachte beweging maakt. Ik heb me nooit gerealiseerd dat je zo vaak iets opraapt. Nou geloof me, als het niet gaat, moet je om de haverklap bukken. Of zou een spitter of lumbagoïst, zo zou het best kunnen heten, gewoon vaker iets laten vallen?

Privacy

“Eigenlijk zou ik altijd rood moeten staan, zodra er weer geld op mijn rekening staat, het eraf halen. Anders doet hij het en heb ik niks! Kunnen jullie daar nou niks aan doen?” Naast mij, op zo’n anderhalve meter afstand, staat een wat zorgelijk uitziende vrouw van een jaar of vijftig. Ze is boos en verdrietig tegelijk. Ze wil het allemaal goed doen, maar die ellendige ex zit maar steeds aan de rekening, die nog op beider naam staat. De medewerker van de bank is allervriendelijkst. “Ik zie dat u ook nog een PGB krijgt, is dat voor u zelf?” Dat blijkt niet het geval, hij is voor de zoon. Triest allemaal, maar dat wil ik helemaal niet weten!

Eindejaarsperikelen

December 2014, het jaar is al weer bijna om. Op zich geen nieuws, vorig jaar en de jaren ervoor was het ook al zo in december.  De bekende verschijnselen, de speculaas in de uitverkoop, kleine lampjes in de bomen langs de grachten.  Verzekeringsmaatschappijen en energiebedrijven die proberen mij er, onder aanvoering van de Consumentenbond, van te overtuigen dat het echt beter is om nu over te stappen. O echt? Heb ik dan toch altijd te veel betaald? Weer aan het surfen, een hele avond achter de laptop om tot de conclusie te komen dat ik het niet doe! Een kerstboom zou ik ook niet nemen dit jaar trouwens………………… Nou, hij staat er al weer, wel een kleintje, maar toch.

Gezonde keus?

Gezonde keus?

Als tweedejaars AOW-er weet ik het, gezond blijven, dát is de boodschap . Vrolijk dartelende, frisse en vooral slanke  vijfenzestigplussers laten me elke dag via de media zien hoe dat moet. Geen vette hap, maar veel groente en eventueel een klein stukje mager vlees, geen ijs, maar biologische yoghurt. En niet te veel koolhydraten, want daar word je maar dik van. Vezels moeten wel. Maar dan wel liefst glutenvrij. Wat zijn dat eigenlijk, gluten? Heb ik daar ooit last van gehad? Welnee, onzin, ik weet niet eens waar die in zitten! En al die dure pitjes en zaden hoef ik ook niet.