Hoofdmenu

Watersport

Vrijdagmorgen, half tien. Tijd voor de wekelijkse duik. Mijn twee vriendinnen hebben, net als ik, hun schoudertas geladen met handdoeken, zwemkostuum, shampoo en goedkope, want 65+ , tienbadenkaart. We zijn er helemaal klaar voor.  Tenminste……………………. Voordat we daadwerkelijk aan onze wekelijkse krachtproef kunnen beginnen, moet er nog heel wat gebeuren! Om te beginnen zijn daar de kleedhokjes. Aan twee zijden een toegang en een ingenieus systeem om die beide deuren in een keer af te sluiten. Dat betekent met ellebogen en knieën werken, naar beide kanten tegelijk liefst, wat natuurlijk niet lukt, met die enorme tas aan je schouder. We mogen onszelf kwieke sportievelingen vinden, acrobates zijn we niet.

No future?

 

No Future?

Hoe  de jongere, oudere, scholier, vul zelf maar in, denkt, weten we gelukkig, als er weer eens een onderzoek gedaan is.  Neem nou dat van incassobureau Intrum Justitia. Daarin komt men tot de conclusie dat één op de vijf jongeren verwacht dit land te zullen verlaten, omdat hij of zij hier geen toekomst ziet.  De financiële toestand in dit land is zo beroerd, in het buitenland is het vast beter. En och, arme jongelui, maar veertien procent denkt het beter te krijgen dan zijn ouders. Het is toch wat! Is dat een criterium? Het doet me denken aan de eerste helft van de vorige eeuw. Toen waren er nog veel ouders die de kans niet gekregen hadden om naar school te gaan. Zij wilden dat hun kinderen dat wel konden en terecht. Maar zouden we nu niet ietsje minder veeleisend  moeten zijn? En een beetje meer tevreden met wat we hebben? Moet het altijd maar meer?

social of sociaal?

 

  Wat wordt het, social of (a-) sociaal?

 Als er vroeger, laten we zeggen zo’n vijf jaar terug, een vriend die niet in de buurt woonde, jarig was, stuurde ik een kaartje. Of en dat gebeurde ook nogal eens, ik vergat het! Oeps, vervelend, dan maar even bellen of in het weekend langs gaan, nog gezellig ook. Dat vergeten zal me vandaag de dag niet meer gebeuren. Nee, want Facebook herinnert mij er een week van tevoren al aan dat vriendin zus of neef zo komende week verjaart. En als ik er dan nog niet aan denk, dan komt er altijd nog wel een what’sappje langs of een hang out. Alleen die namen al!