Hoofdmenu

Mies, kruidenier Kilsdonk en het luciferdoosje

 luciferdoosje

Het is de laatste dag van februari, de zon schijnt, de lucht is blauw met hier en daar wolken als witte watten. Je zou zeggen, ideaal weer voor een wandelingetje. Maar ik blijf lekker binnen. Het is -6° en zoals Marco Verhoef gisteren al aankondigde, snijdend koud. Het waait behoorlijk zo te horen, maar de bomen zijn nog kaal, dus je ziet het niet. De sneeuwklokjes die er gisteren nog voorjaarsblij bij stonden, zijn nu gaan liggen en de rododendron heeft het zo koud, dat hij zijn blaadjes heeft opgerold.

Ik zit achter mijn scherm met de bedoeling een stukje te schrijven.

Vijfenzeventig jaar na Auschwitz, een tastbare herinnering aan mijn oma Noach

vleesschotel van oma Npach

Mijn moeder, Willy Noach, kwam uit Zutphen. Als het daarover ging, zag je weemoed, maar ook een twinkeltje in haar ogen. Horen kon je het niet, ze sprak zonder enig accent. Meestal tenminste, er was een uitzondering en dat was als haar nichtje uit Apeldoorn belde. Ik zat als kind dan op het puntje van mijn stoel. Prachtig vond ik het, om haar te horen praten in het Zutphens. Waarover het gesprek ging, maakte me niet uit, maar die klank. Ze was dan iemand anders, ze ging zo maar terug naar een wereld die ik helemaal niet kende.

Vertellen over haar jeugd deed ze weinig,

Niet Facebook maar Fakebook

Fakebook van: adformatie.nl

Laat ik er maar niet omheen draaien. Ik kijk elke dag wel even. Niet dat ik iets bijzonders verwacht, het is een gewoonte geworden! Eerst het nieuws, dan de mail en dan even naar Facebook en Twitter. Dat is de volgorde, al heel lang.  Het nieuws haal ik wel uit de krant, maar ja, er is een kolom “laatste nieuws” en daar moet ik toch even naar kijken. Zo is internet in elk geval míjn dagelijks leven gaan beïnvloeden. De krant is gisteravond gedrukt, dus wat er vannacht gebeurd is, staat daar niet in.

Van fitness, eGym en grijze bollen

 eGym

Maandagmorgen om half acht, is de zon nog niet op, maar ik ben er al uit. Geen straf hoor, eigen vrije wil. Het is fitness-tijd. Bij het ontbijt blader ik even door de krant. Niet dat er zo na het weekend veel nieuws in staat, maar het hoort nou eenmaal tot het ritueel. Mijn rugzakje staat al klaar en als ik de deur uitga, hang ik hem op beide schouders. In gedachte steek ik mijn tong uit naar Youp van ’t Hek, die me vast heel burgerlijk vindt nu. Hij doet maar, wat een flauwekul!

In de sportschool is het nog rustig,

Elf zonnepanelen dragen een miniem klein steentje bij

wijnstraat 89

 

 Hoe kun je zelf iets doen voor het milieu, of zoals we dat tegenwoordig uitdrukken, hoe leef je duurzamer. Het heeft me de afgelopen weken van de straat gehouden, kan ik wel zeggen. Ik weet niet eens meer wat de precieze aanleiding was, maar ineens zaten we aan tafel met vlot pratende jonge en minder jonge mannen die ons op de hoogte brachten van blauwe en zwarte, al of niet van optimizers voorziene zonnepanelen.  O ja en parallel-geschakeld is absoluut noodzakelijk, wil je rendement halen uit je nieuwe stroomvoorziening.

Ons huis is van 1927 en dat noemen we oud tegenwoordig, maar ooit, heel lang geleden, woonde ik in een echt oud huis, in Dordrecht.