Hoofdmenu

Klaas Jan

DistGentRide

 

Mei 2017.  We zijn net terug uit Japan als Klaas Jan belt. “Mam, ik heb een nacht in het ziekenhuis gelegen, maar ik ben nu weer thuis.” De alarmbellen rinkelen nog niet, gezonde vent, 39 jaar niet waar. Maar dan komt het. Midden in de nacht een epileptische aanval, met spoed naar het Erasmus. Onderzoeken volgen. Hij vraagt me of ik erbij wil zijn als ze voor de uitslagen naar de neuroloog gaan. Uiteraard zeg ik ja.

Voor ik die maandag erna naar Rotterdam rijd, ga ik eerst even in Nijmegen kijken, even naar onze zwangere Lea. Daar gaat alles naar wens. In de auto op weg naar Klaas Jan, ervaar ik  een gevoel dat ik nog nooit eerder gehad heb. Geluk en angst ineen. Om me heen zeggen mensen later: een rollercoastergevoel! Dat zal wel, op dat moment weet ik niet eens wat het is, een rollercoaster, nu wel, maar dan in viervoud, zoiets. In de kamer van de neuroloog staat een scherm met daarop een schedelfoto. Natuurlijk, dat had ik kunnen weten, maar het komt wel hard binnen. Hij wijst ons op een vlek die er niet zou moeten zitten. Dat is een tumor die verwijderd moet worden, zo veel is bekend. Verder is het afwachten. We zijn totaal overdonderd.

De datum voor de operatie wordt vastgesteld, 29 juni en dat is, het is niet te geloven, de datum waarop Lea uitgerekend is. Het betekent ook nog een week of zes geduld hebben. Als het zover is, zitten Hans en ik in een hotel in de buurt van het ziekenhuis en in de straat bij Marlon en de kinderen. De operatie duurt zeven uur. ’s Avonds mogen we even op bezoek. Ik weet niet wat ik verwachten moet, maar wat er in werkelijkheid gebeurt had ik zelfs niet kunnen dromen. De IC-zaal is een langwerpige ruimte met een aantal bedden aan de rechterkant en links is er een soort glazen kamer waar verpleegkundigen achter allerlei schermen zitten. In het derde bed ligt, zoals wij dat zien, een soort imam. Hij is helemaal in het wit, compleet met mutsje en een eveneens wit oogkapje. Het enige zwarte aan hem is zijn baard. Die imam is Klaas Jan en hij slaapt niet! Een beetje duf natuurlijk, maar hij vertelt toch wat er gebeurd is. En dan, als we al weer weg willen gaan, vraagt hij: “Wat gaan jullie morgen eigenlijk doen?” Huh?? Toch nog wat in de war? Nee hoor, hij heeft een advies: “In Boymans is een mooie tentoonstelling, die moeten jullie wel gaan bekijken hoor!” In de lift kijken we elkaar aan en constateren we, dat daarboven in elk geval alles nog werkt.

Tot onze starre verbijstering mag hij drie dagen na de operatie naar huis. De zaalarts raadt hem wel aan om zich met een auto te laten halen, al is het Erasmus ongeveer om de hoek. Ja, dat waren we al van plan natuurlijk! We blijven nog een dag en dan gaan we weer naar huis. Door de Maastunnel, want die is nog open. Het voelt als een cliché, een tunnel die dicht gaat. Waar is het eind? Hoe ziet het volgende jaar er uit?

Voor Klaas Jan volgt een lange periode van vijf weken bestralen, een jaar chemokuren, tussentijdse scans en vooral van bezig zijn met zijn lijf. De racefiets staat in de kamer op een rollerbank, om een beetje conditie te houden. Gezond eten, veel slapen, medicijnen nemen enzovoort.  Bovendien mag hij het eerste half jaar  geen auto rijden. Inmiddels werkt hij weer volop, zit hij weer buiten op de racefiets, rijdt auto en maakt ritjes op zijn motor. De twee scans die in de afgelopen periodes gemaakt zijn, geven een stabiele situatie weer. We hoeven ons geen zorgen te maken.

Op 14 juli 2017 is Sam geboren, een prachtig manneke met alles erop en eraan. De kers op de taart, zullen we maar zeggen.

De  Maastunnel is weer open, het is weer licht geworden.

https://www.gentlemansride.com/rider/KlaasJanKliphuis219231

Voor de tweede keer doet Klaas Jan mee met de Distinguished Gentlemens Ride in Rotterdam, ten bate van onderzoek naar prostaatkanker. Link even door voor zijn eigen verhaal en als je wilt, sponsor hem dan. Alvast bedankt,

Miriam Vaz Dias.

Betty, mijn parapluutje

 Phi 0071

Ik ben mijn parapluutje kwijt! En dan bedoel ik niet zo’n gewoon ding dat je opsteekt als het regent, nee, ik bedoel mijn schuilplekje, waar ik altijd terecht kon als het even niet goed ging. “Als je moeder er niet meer is, ben je je parapluutje kwijt!” Die woorden sprak mijn moeder ooit, heel lang geleden en zij kon het weten, ze moest haar moeder al op haar dertigste missen. Mijn moeder is er inmiddels al twintig jaar niet meer, maar ik kan zeggen dat ik toch een parapluutje had…

Een huis met een hekje

 Leeuwerikstraat43

Het hekje voor ons huis is reeds lang verdwenen. Het huis is al oud, om precies te zijn eenennegentig jaar! Nou weet ik niet of het hekje net zo oud was, maar op een dag brak het en nu staat er alleen nog een paaltje. Netjes in het midden van het pad. Dat paaltje houdt een belofte in, er komt een nieuw hekje! Sterker nog, het hekje bestaat al, het moet alleen nog geplaatst worden. Voor mij betekent dat iets. Zo’n hekje geeft een veilig gevoel. Hoezo? Dat zal ik uitleggen.

Ik ga terug naar de veertiger jaren van de vorige eeuw.

Worteltjes

 worteltjes

In Maarn valt het op, maar het moet nou eenmaal, Betty en Isra hebben allebei een gele ster op hun jas. De kinderen op school zeggen er niet veel van, ze zijn er aan gewend. De buurman van de overkant zei gisteravond nog tegen pappa: “Haal die vreselijke dingen toch van jullie kleren, hier hoeft dat toch niet.” Betty en Isra zouden het ook best willen, zonder ster naar buiten, ze zijn de enigen hier in het dorp met zo’n ding op en dat is niet leuk. Maar pappa en mamma willen het niet, ze vinden het veiliger om maar te doen wat hun gezegd wordt!

Tamar

 

Ze viel meteen op, de eerste les al. Tamar, een vrouw van een jaar of vijftig, open gezicht, enigszins geblondeerd haar, charmant uiterlijk. Ze is bijzonder leergierig, vraagt veel en schrijft alles op wat ze hoort. Ze is ook snel van begrip en hoewel de anderen duidelijk langzamer gaan, wordt ze niet ongeduldig.

Terwijl ik bezig ben met de les, betrap ik me erop, dat ik me zit af te vragen wat haar geschiedenis is.