Hoofdmenu

Korte verhalen

Een huis met een hekje

 Leeuwerikstraat43

Het hekje voor ons huis is reeds lang verdwenen. Het huis is al oud, om precies te zijn eenennegentig jaar! Nou weet ik niet of het hekje net zo oud was, maar op een dag brak het en nu staat er alleen nog een paaltje. Netjes in het midden van het pad. Dat paaltje houdt een belofte in, er komt een nieuw hekje! Sterker nog, het hekje bestaat al, het moet alleen nog geplaatst worden. Voor mij betekent dat iets. Zo’n hekje geeft een veilig gevoel. Hoezo? Dat zal ik uitleggen.

Ik ga terug naar de veertiger jaren van de vorige eeuw.

Het was oorlog en op een dag besloot de Duitse bezetter dat alle joden, degenen dus die nog niet gedeporteerd waren, naar Amsterdam moesten. Woonruimte was er wel, droevig genoeg, namelijk van die mensen die al ‘weg’ waren. Het gebod trof ook mijn ouders en de drie kinderen die zij toen hadden. Keus was er niet, je had maar te gaan. Nu hadden mijn ouders een vriendin in Utrecht, die veel voor hen zou gaan betekenen. Al was dat tot dat moment nog niet aantoonbaar.

Deze vriendin was, wat men noemt, een medium, ze had een vorm van contact met de doden en daarnaast voorzag ze dingen. Zo raadde zij mijn ouders aan, er vooral op te letten, dat ze in Amsterdam in een huis met een hekje ervoor zouden wonen. Nu hadden ze daar uiteraard niet veel over te vertellen, maar het toeval wilde, dat in de straat waar zij terecht kwamen, het eerste huis met een hek ervoor, aan hen werd toegewezen. Als door een wonder zijn ze ontkomen aan deportatie bij een razzia. Dit verhaal heb ik al eens neergeschreven in een eerder stukje, geheten 28 september 1943, Amsterdam. Mijn moeder, die niet bepaald een lichtgelovig type was, was er toch van overtuigd dat het hekje een rol had gespeeld. Na door het oog van de naald te zijn gekropen, verzorgde diezelfde vriendin dat pappa en mamma en mijn broer en zussen konden onderduiken en zo de oorlog overleefden.

Wij houden nog steeds veel van ons huis, maar af en toe denken we wel eens ‘zou een aardig appartement niet wat voor ons zijn?’ Geen trappen, lekker overzichtelijk en ja, het huis verkopen is op dit moment geen probleem. Misschien maken we dan nog wat winst, ook nooit weg. Dus we keken eens rond. Het mooiste plekje van Leeuwarden, hartje stad, heet Sint Anthony Gasthuis. Ooit was er een ziekenhuis, een weeshuis en ik meen, een ‘huis voor ouden van dagen’. De stichting bestaat nog steeds en in al die prachtige, oude gebouwen komen appartementen . En niet zomaar appartementen, nee, ze zijn gelegen in een bijzonder mooi aangelegde tuin, die ook nog verzorgd wordt en waar je, als bewoner kunt rondlopen en, als je wilt, zitten. Je moet wel boven de zestig zijn, maar daar voldoen we ruim aan. We hebben een paar huizen bekeken, heel mooi hoor, maar we hebben er toch van afgezien. Niet alleen omdat we wanden te kort zouden komen voor alle boeken, of omdat, zoals Hans (82 inmiddels) vond, hij niet tussen al die ‘ouwe mensen’ wilde wonen, maar ook een beetje om het hek dat er omheen staat. Ik weet, het voelt veilig, maar met zo'n hoog hek, ben je toch ook een beetje afgesloten van de buitenwereld. 

Terug naar de Leeuwerikstraat, ons fijne huis willen we toch eigenlijk niet kwijt. Het is wat lawaaiiger dan in dat hof, schoolklassen lopen voorbij, de pizzaboy op zijn brommertje knettert langs en er is altijd verkeer. Maar dat is onze buitenwereld en die hoort erbij. En dat hekje dat komt er, beslist.

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie