Hoofdmenu

Korte verhalen

Alleen…

pv 

Wat een dag, ik ben blij dat het er weer op zit. Eerst 2B met dat ettertje van een Gideon. Overigens, die nieuwe jongen is niet onaardig, voor iemand die uit de Randstad komt. Dacht dat ‘ie een hoop praatjes zou hebben, valt mee! Daarna een blokuur met zo’n bak vol brugpiepers. Dat ze mij daarmee opzadelen. Laat die jonkies dat doen, ik word te oud voor dat grut. Je moet ze echt alles uitleggen. Ze leren volgens mij niks meer op de basisschool, dat was in mijn  tijd wel anders.

 

Teamvergadering, ook zoiets, wat een tijd gaat daar in zitten. ’t Is niks dat je ze les moet geven, maar dan moet je er ook nog urenlang over praten. En ik moet ook nog een repetitie nakijken. Anders krijg ik daar weer gezeur over. Ja, want dan gaan die broekies klagen bij de directie en als ze hun zin niet krijgen, komt pappie wel even langs. En pappie krijgt dan altijd gelijk. “Meneer Botte mag de leerlingen niet langer dan tien dagen laten wachten op de cijfers”. Moet je zien hoe lang ik vaak op werkstukken moet wachten. Nou ja, werkstukken, knip- en plakwerk van internet natuurlijk.

Maar nu kan ik naar huis, heerlijk rustig, helemaal alleen. Geen Hannah die aan mijn hoofd zeurt. Geen Walter die met me wil gamen, nee, ze zijn lekker bij Annet en ik kan languit op de bank. Glas wijn erbij, pizza uit de diepvries, of misschien is er nog wel een biefstukje, met brood, ook lekker. Nou ja en dan vanavond die rotrepetitie nakijken. Maar ik bepaal zélf hoe laat ik naar bed ga. Heerlijk!

“Hé Jos, ben je daar eindelijk. Ik dacht, laat ik eens even bij mijn zwagertje gaan kijken, die zit daar maar alleen te zijn. Want ja, mijn zus zit natuurlijk met haar nieuwe vlam op de golfbaan. O, ik vind het toch een klier! Met zijn witte sokken en zijn rode ribbroek. O en die vreselijke Mc-Gregortrui van ‘m. In lichtblauw nog wel. Zó fout, doet ‘ie er ook nog een ruitjeshemd bij aan, wat een wansmaak. En golfen kan hij ook al niet. Handicap 36 of zo.  Maar weet je, Annet ziet dat niet, nee, die is smoorverliefd. Kopje thee, Jos? Daar ben je vast wel aan toe. Zal ik ook nog even de was in de machine doen, of doet je hulp dat. Nee, die komt vrijdag pas toch? Heb je straks geen overhemden meer. Ik was wel even. Zal ik dan morgen ook even komen strijken? Doe ik het morgenmiddag, kunnen we ook nog even gezellig koffie drinken samen”.

“Sorry Marion, moet even naar boven, ik kom zo”. Oh wat erg. Dat mens kakelt maar door en het gaat nergens over. Annet zei niks als ik thuiskwam. Nou ja, dat was ook wel saai af en toe. Maar alles beter dan dit. Wat doe ik nou! Uit het raam springen, nee dat is belachelijk, bovendien, zonde van die sneeuwklokjes. Een opkomend griepje, niet gek. Moet je op school zien, leerlingen blijven tegenwoordig bij elk kuchje thuis. Ik kan toch ook aangestoken zijn. Maar wat als ze me wil gaan verplegen, net iets voor haar. Sinaasappeltjes uitpersen, paracetamolletjes aandragen, ik moet er niet aan denken.

 Als ik nou Heer Bommel was, dan vroeg ik Tom Poes om een list…

 “Ha, daar ben je al weer. Nou de koffie is klaar hoor, lekker kletskopje erbij, of heb je liever een stukje chocola. Zeg het maar hoor, je schoonzusje zorgt er wel voor. Ja, iemand moet het doen hè, zo’n man alleen is ook maar niks. Heeft Annet alle planten ook al meegenomen? Het ziet er zo kaal uit. Morgen breng ik een mooie palm voor je mee, goed? Bij Intratuin hebben ze hele mooie. Van die bonte. O, mijn mobieltje. Een berichtje van Marten, even kijken, o, ik moet er van door. Vind je het erg?”

“Nou ja, jammer, we waren net zo leuk in gesprek…

Geïnspireerd door bovenstaande prent van Peter Verstraaten

Miriam Vaz Dias                                                                                                            

Plaats reactie