Hoofdmenu

Korte verhalen

Bart en Louise

 Scan 20150331

Het is nog donker als de wekker afloopt. Bart schrikt er niet van, hij is al wakker. Zo gaat dat de laatste jaren, sinds Anne er niet meer is. Om vijf uur al ligt hij te denken over de dag die komen gaat.  Vroeger hoefde hij daar niet over na te denken. Anne en hij stonden om vijf uur naast hun bed. Op de boerderij begint de dag vroeg. Ieder zijn taak, ontbijten, tussendoor samen een lekker kopje koffie met een plakje koek erbij en dan tussen de middag een stevig maal. Anne is er niet meer en Bart heeft niet zo veel meer te doen. Nee, nu denkt hij na over hoe hij deze lange dag nu weer moet vullen. Zijn ontbijt zal simpel zijn, hij pakt maar een boterham met kaas en een beker melk. Koffie? Wie weet, komt de postbode langs, die lust vast wel een bakje. Als die niet komt, slaat Bart de koffie gewoon over. Maar wacht ‘ns, de haag moet nog af. Gisteren begon het zo maar ineens te hozen. Het lijkt nu droog, geen getik op het dak. Hij zal maar eens opstaan, Bart heeft een doel vandaag…

 

In het huis achter de haag is het nog donker. Louise slaapt nog. Ze is geen ochtendmens. Gisteravond moest de puzzel af, die van het meisje met de parel. En toen is het laat geworden. Glaasje wijn erbij, een borrelnootje, nog een glaasje wijn en dan is het zo twaalf uur. Nog even dat hoekje daar leggen en dat stukje van de goudkleurige bloes. En zo werd het half een voor Louise in bed stapte. Nog even een blik uit het raam, Louise leest nog even en dan gaat ook haar lichtje uit …

Bart heeft zijn ontbijt op, hij gaat naar buiten om de ladder te pakken. . Maar ineens schiet het hem weer te binnen, gisteravond kwam Lammert in de stromende regen vragen of hij de ladder een dagje kon lenen. Even is Bart teleurgesteld, hij heeft echt zin in het werk, hoe moet dat nou! Laat je niet uit het veld slaan, Bart, er is vast een oplossing. Hij kijkt eens om zich heen en daar, in de schuur, staat de oude trekker. Ach die oude trekker, Bart ziet vader zaliger er nog zo opstappen. Even een zwaai en daar ging ‘ie, naar het land. In de vakanties en op vrije middagen reed Bart vaak mee, ging hij helpen. Maar vader is er al lang niet meer. In gedachte geeft hij zichzelf een schop, kom op Bart, je leeft in het nu, het verleden ligt achter je. Anne en vader en al die anderen zijn er niet meer. Bart start de trekker . Die doet het meteen, want Bart onderhoudt hem alsof er niet een veel nieuwere in de schuur staat. Maar die heeft niet zo’n mooi dakje waar je gewoon op kunt klimmen. Ooit heeft Bart dat er op gemaakt en nog altijd heeft hij daar plezier van. Hij rijdt naar de overkant, parkeert het oude vehikel en klimt via de zitting op het dak. Want fit is ‘ie, al is hij al ver over de zeventig.

Louise maakt haar ontbijt klaar, zonnepitjes, gedroogde cranberries, wat havermout en een scheutje magere melk, niet te veel, ze moet aan haar lijn denken! De krant naast het bord, een glas thee, het leven is zo slecht nog niet. Straks eerst maar eens naar de zolder, misschien ligt er nog een mooie puzzel voor vanavond. Heerlijk, eerst weer de kantstukjes uitzoeken. Er zit iets  beloftevols in. Ze houdt daarvan, een nieuwe puzzel beginnen.  Maar ze zal ook wat koekjes klaarzetten. Kan buurman Bart straks een kopje koffie drinken als de haag klaar is. Ze gaat zich maar eerst even aankleden, zo kan ze geen bezoek ontvangen.

Het is tien uur, Bart is klaar, hij klimt van de trekker en rijdt naar huis. De dag duurt nog lang. Hij gaat naar de keuken en ziet een kwartier later de postbode voorbijfietsen, jammer, geen post vandaag…

Louise is weer in de kamer, ze zet de koekjes op tafel. Dan kijkt ze naar buiten, de haag is klaar, geen Bart. Ze schenkt zichzelf een kopje koffie in en eet alle koekjes achter elkaar op. Jammer…

 

Geïnspireerd door bovenstaande foto

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie