Hoofdmenu

Korte verhalen

Tamar

 

Ze viel meteen op, de eerste les al. Tamar, een vrouw van een jaar of vijftig, open gezicht, enigszins geblondeerd haar, charmant uiterlijk. Ze is bijzonder leergierig, vraagt veel en schrijft alles op wat ze hoort. Ze is ook snel van begrip en hoewel de anderen duidelijk langzamer gaan, wordt ze niet ongeduldig.

Terwijl ik bezig ben met de les, betrap ik me erop, dat ik me zit af te vragen wat haar geschiedenis is.

Gelukkig las ik in het weekend voor mijn eerste les een artikel van Nafiss Nia, een journaliste die zelf ooit als vluchteling hier gekomen was. Zij benadrukte dat je vooral niet moet vragen. Als iemand iets wil vertellen is dat oké, maar vraag niet. De vlucht en vooral waarvoor werd gevlucht, dat ligt uiteraard gevoelig. En vooral als iemand net aangekomen is, zijn de wonden vers.

En toch…. Waar komt ze vandaan? Vanwaar die opvallende drive om te leren? Maar vooral, hoe is ze hier gekomen en hoe ervaart zij dit allemaal? Ik zou er graag met haar over willen praten, maar nee, niet doen. Beantwoord haar vragen, houd je bij de les!

Na een paar lessen, kennen we elkaar wat beter. Ze vindt het fijn als ik weer kom, dat zegt ze ook met zo veel woorden. Haar vragen worden intussen steeds technischer, het gaat over verleden tijd en infinitieven, werkwoordsvervoegingen. Dan valt bij mij het kwartje. Ik vraag in het algemeen of er  in de groep ook docenten zijn. En ja, Tamar is docente Engels. Overigens de enige met een onderwijsachtergrond in de groep. Dat verklaart een heleboel.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, het klikt tussen ons. Donderdag vraagt Tamar of ze me na de les nog even kan laten zien wat ze gemaakt heeft. Uiteraard kan dat. Ik weet niet wat ik zie. In een schrift heeft ze keurige rijtjes gemaakt. Ik loop, jij loopt, hij loopt enzovoort. En niet alleen werkwoorden, ze wil ook graag de voorzetsels weten en hoe het zit met de lidwoorden. En weer bedankt ze me voor mijn les, ze vindt dat ik het zo duidelijk uitleg. Wat wil je, het is toch mijn vak!

Naast haar zit Nahla, ze blijft aan haar zijde terwijl wij praten over grammatica. Ze doet niet mee aan het gesprek. Wat is hun relatie? Kennen ze elkaar al lang? Hebben ze elkaar hier ontmoet? Ik weet het niet, in elk geval steunen ze elkaar. Als het gesprek afgelopen is, lopen we samen door de hal. Ik raap al mijn moed bij elkaar en nodig beiden uit bij ons thuis, voor koffie of een lunch. Het antwoord is duidelijk. Tamar wil dat niet en Nahla reageert niet echt. Ik ga er niet verder op door, respecteer het antwoord, kan niet peilen wat de reden is. Ze willen wel in de hal met me koffie drinken na de volgende les. Dat spreken we af.  Ik heb ook beloofd dat ik op zoek ga naar een boek voor Tamar en dat ik dat de volgende keer zal meebrengen.

Gistermiddag kwam er een mailtje van een collega. Zij was er ‘s morgens en Tamar vertelde haar dat ze “een transfer zou hebben naar een andere opvang”, vandaag al. Ze maakte zich zorgen over hoe het nu moest met dat boek dat ik haar beloofd had. Ik ben achter de computer gekropen en op zoek gegaan. Zo gauw is er natuurlijk niets te krijgen. Vanmorgen vond ik op zolder nog een boekje over grammatica voor anderstaligen, hoe is het mogelijk! Ik schreef een briefje en stopte het, met een woordenboekje in een tasje.

 Om negen uur was ik bij de hal. Een van de dames van het COA stond me te woord. Ik hoopte het tasje nog aan Tamar te kunnen geven en misschien nog samen een kopje koffie te kunnen drinken. Helaas… ze was al vertrokken en nee, de mevrouw van het COA mocht mij niet vertellen waarheen. De boekjes opsturen kon ook niet. Ze kon zich mijn teleurstelling wel voorstellen, maar zo zijn de regels. Ze heeft wel mijn briefje aangenomen en beloofd dat dat naar Tamar gestuurd zou worden. Ik ging naar huis met een raar gevoel in mijn maag, of ik een vriendin verloren had, terwijl we elkaar nog maar net kenden. Ik wist haar achternaam niet eens. Ik hoop dat het haar goed gaat…

Miriam Vaz Dias                              6-11-2015

Reacties   
0 #2 Femia de Jong 15-11-2015 15:45
Wat een aandoenlijk verhaal. Op deze manier beteken je veel voor deze mensen Kan me voorstellen dat dit wat met je doet.
Citeer
0 #1 Marijke van den Hoek 08-11-2015 20:18
Wat spijtig Miriam dat je dat boekje niet meer aan Tamar kon geven.
Citeer
Plaats reactie