Hoofdmenu

Jan Terlouw, een man naar mijn hart

 Jan Terlouw2

 

Er zijn weinig politici van wie ik echt blij kan worden en daar ben ik niet de enige in, denk ik zo. Maar als ik Jan Terlouw zie, maakt mijn hart een sprongetje. En dat komt niet alleen door zijn uitstraling, want die heeft hij absoluut. Zijn bescheiden, nooit boze stem, die vriendelijke ogen en die haast verontschuldigende lach. Het werkt er allemaal aan mee, maar het is meer. Of het nu om zijn boeken gaat of in het verleden, om zijn werk in de politiek, hij straalt een welgemeende bezorgdheid uit om de maatschappij, de  natuur en de mensen.

Wat hij deze week in De Wereld Draait Door zei, was absoluut geen nieuws.

Hij verkondigt zijn zorg over hoe mensen met elkaar omgaan en het milieu al jaren en hoe! Om maar een greep te doen van de goedgevulde boekenplank die hij schreef, De koning van Katoren. Ja, een jeugdboek, maar een dat iedereen, jong of oud, gelezen moet hebben. Ik ken geen ander boek dat zo duidelijk problemen aan de kaak stelt, zonder belerend of saai te worden. De hoofdpersoon, Stach, komt langs plaatsen waar wapens het leven verzieken, waar geluidshinder, gezondheidszorg, maar ook het begin van de oecumene, (het was 1971) en verregaande hebberigheid, problemen veroorzaken.  Uiteraard zorgt Stach voor oplossingen, zo werkt dat in boeken. Maar als het verhaal uit is, heb je veel bijgeleerd, vooral over mensen.

Met De Kloof, 1983 komen we nog dichter bij datgene, wat Terlouw bracht tot zijn touwtje uit de brievenbus. Berg en Dal, twee woongemeenschappen, een in een dal, in droge hitte en armoede, de andere op de berg, koeler, met veel groen, welvarend en ertussenin een onoverbrugbare kloof, letterlijk en figuurlijk. De Bergers willen namelijk niets met die Dallers te maken hebben. Zij zouden maar mee willen delen in de rijkdom. Een brug bouwen wordt onmogelijk geacht, maar is het natuurlijk niet. Het toont een verregaand egoïsme, de ander niet meer zien. Genoegzaam op je eigen plekje blijven zitten.

 We zien elkaar inderdaad minder, hebben het allemaal zo druk. Aan de andere kant hebben we via allerlei sociale media “contact” met mensen die we anders nooit zouden spreken, nichten en neven, oud-klasgenoten en collega’s van vroeger. Je wordt zo maar door vijftig mensen gefeliciteerd met je verjaardag via Facebook en krijgt “likes” bij een geplaatste foto of opmerking, heel lief, maar is dat hetzelfde als een babbel maken met  iemand, gewoon bij een kop koffie of een wijntje. Is een WhatsAppje hetzelfde als een babbeltje aan de telefoon? Nee toch?  Ik weet wel, ik doe er zelf aan mee, zit ook op Facebook en wissel berichtjes uit met de smartphone. Maar het vervangt niet het persoonlijke contact.

Arjen van Veelen zegt in de NRC van 2 december dat wat Jan Terlouw oproept, dicht bij de onderbuikgevoelens van de PVV komt. Ik ben dat absoluut niet met hem eens. Het touwtje in de brievenbus is niet letterlijk bedoeld, Jan Terlouw wil echt niet terug naar de jaren vijftig. Het is een metafoor, die staat voor meer saamhorigheid en vertrouwen in de medemens. Vooral dat laatste staat haaks op het afwijzen van groepen mensen die je nog niet eens kent, zoals de PVV dat doet, mensen die onze bescherming zoeken, in een land dat gelukkig niet in oorlog is.

Wat betreft de politiek, kan ik kort zijn. Inderdaad, politici zijn er voor de mensen en moeten dus ook luisteren naar wat hun dwars zit. Maar het is een grote vergissing om te denken, dat je vervolgens klakkeloos moet overnemen wat je hoort en dan ook gaat roepen of zelfs schelden, in de hoop dat je meer stemmen krijgt.  Het milieu ligt Terlouw na aan het hart, de opwarming van de aarde vraagt om maatregelen. Hij verwacht oplossingen  en terecht, die moeten er komen. Met het waar maken  van verwachtingen kan Den Haag  scoren. Zo herwin je het vertrouwen in de politiek. Niet met schreeuwen!

En intussen… lees De Kloof of De Koning van Katoren nog maar eens, ik ga het ook doen!

Miriam Vaz Dias                  4-12-2016

Plaats reactie