Hoofdmenu

Geen Wilders meer op de voorpagina!

 image 6596479

Het heeft allemaal weer lang genoeg geduurd, de rechtszaak tegen Geert Wilders zit er gelukkig op. Wekenlang kon hij de aandacht opeisen. Dat lukte ook wonderwel, of je nou de Volkskrant opsloeg, de NRC, het AD of een willekeurig tijdschrift. Overal dat zelfverzekerde hoofd, grijnzend vanaf de pagina. Ik heb er schoon genoeg van. Vanmorgen nog kreeg hij in de Volkskrant twee pagina’s toebedeeld. Inclusief een serie van zijn venijnige tweets.  Moet dat nou?

Maar hij is schuldig bevonden en terecht. Straffen is niet nodig, dat geeft alleen maar meer discussie en heeft geen toegevoegde waarde. Schuldig aan groepsbelediging, niet aan discriminatie, het zij zo. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed in onze rechtsstaat, maar die is niet eindeloos. De vraag van Wilders op die verkiezingsavond  was van te voren bedacht en geregisseerd. Het publiek was opgedragen om zo te reageren. Als je het filmpje bekijkt, hoor je hem ook nog duidelijk zeggen, “ik weet dat dit niet mag”. En dan tegenover de rechtbank doen alsof dit normaal is. “Half Nederland denkt er zo over!” roept hij, gelukkig is het zover nog niet in ons land.

Erger vind ik nog, dat hij de Nederlandse rechtsspraak probeert verdacht te maken. Hij heeft het over neprechters, zoals hij het ook heeft over een nepparlement. Ondertussen zit hij zelf wel   comfortabel in zo’n blauwe leren fauteuil (nep-)parlementariërtje te spelen. Om daar te mogen zitten heeft hij ook de eed op de grondwet afgelegd. Het gaat niet aan om dan vervolgens diezelfde wet in twijfel te trekken. Hij is politicus, of je het nou met hem eens bent of niet. Dat schept verantwoordelijkheid en daar hoort bij dat je je inspant voor de rechtsstaat. Je hebt én bent ervoor gekozen om je eraan te houden. Niet om er afbreuk aan te doen.

Ondertussen wordt de verdeeldheid steeds groter en dat is niet ongevaarlijk. Deze week las ik in de NRC een heel interessant artikel van Mark Lilla, hoogleraar geesteswetenschappen aan Columbia University en op dezelfde pagina een prachtige column van Maxim Februari, vaste columnist bij die krant. Het ging over groepsidentiteit bij Februari en identiteitsliberalisme bij Lilla. Beiden schreven erover, dat wanneer je mensen opsluit binnen een groep, zeg maar, vrouwen, LHBT’s, of Afro-Amerikanen, je bezig bent te verdelen. Het is op zich goed dat gelijkgestemde mensen elkaar kunnen vinden, als dat nodig is, het kan helpen. Maar nog belangrijker is het, om te zoeken buiten die identiteitsgroepen naar wat mensen verbindt. Want een vrouw is niet alleen een vrouw, ze zou in alle groepen die ik noemde kunnen passen en voor de anderen geldt datzelfde. Samen kunnen ze daarnaast wel dezelfde doelen nastreven, van dezelfde cultuur houden, of gewoon, sporten bijvoorbeeld.

Hoe we kunnen komen tot een delende, in plaats van een verdelende maatschappij, kan ik niet precies zeggen. Ik weet wel dat het thuis begint, bij de opvoeding, maar ook op school. Als volwassenen hebben we de plicht onze kinderen voor te leven hoe dat moet. En dat betekent dus geen geschreeuw en gebral van populisten zoals Geert Wilders, want daarmee wordt de verdeeldheid gevoed en dat moeten we niet willen.

Miriam Vaz Dias                               9-12-2016

Reacties   
+1 #1 pierre thielen 10-12-2016 19:06
De populisten rukken op, wee wie het populisme in zich draagt!
( vrij naar Nietzsche).
Citeer
Plaats reactie