Hoofdmenu

Burgemeester Aboutaleb

Verschenen in Trouw, 13 januari 2015 

Aboutaleb heeft me uit de slaap gehouden vannacht. Niet dat ik hem dat kwalijk neem. In tegendeel zou ik zeggen. Van vele hooggeplaatsten konden we vernemen dat ze geschokt, dan wel diep geschokt waren. Ik neem dat direct aan. Zij zullen, zoals wij allemaal, dit oprecht hebben gevoeld. Maar niemand heeft me gisteren zo geraakt als de Rotterdamse burgemeester. De woorden die hij gebruikte, zijn lichaamstaal, zij spraken boekdelen.

 

Hier zat een man met een belangrijke functie in onze samenleving, verdrietig en strijdbaar. Een democraat van de bovenste plank, een burgemeester van formaat. Maar ook een man die opgegroeid is in een dorp in Marokko. In een gewoon islamitisch gezin. Zonder haatgevoelens of wat dan ook. Hij is naar school gegaan, heeft gestudeerd en is nu Nederlander met ons allemaal. Hij houdt van de vrijheid die wij hier in het westen hebben, is er trots op en verdedigt die met verve. En wie die niet wil, die vertrekt maar. Wellicht vindt die elders een plek waar hij zijn wil. Zo zei hij het en zo meende hij het ook, geen twijfel aan. Geen grote woorden, maar gewoon, als vrijheid van meningsuiting en ander groot goed, je niet bevalt, ga dan, maar laat mensen die daar anders over denken met rust. “Onschuldige mensen ombrengen is zo verachtelijk”, zei hij . Journalisten zijn in onze westerse samenleving vrij zich te uiten en dus onschuldig. Hij zei letterlijk “rot op!”. Weinig diplomatiek, maar duidelijk.  

Iedereen kent Aboutaleb, maar er zijn naast hem heel veel goedwillende, vrijheidslievende moslims hier, die wij niet kennen, het merendeel zelfs. Jammer, dat we ze niet kennen, maar aan de andere kant, is dat zo belangrijk? Gezien de verhouding tussen goed- en kwaadwillenden, kunnen we toch beginnen met vertrouwen?

 Ooit was Nederland een gastvrij land, we gingen daar prat op. Eeuwenlang hebben vervolgden en mensen in nood hier een veilige plek gevonden. We zijn een welvarend land. Laten we die welvaart delen en geen ruimte geven aan vreemdelingenhaat. Pas als we dat weer doen, kunnen we trots zijn op Nederland en kan iedereen de vrijheden die we verworven hebben volledig beleven.

Mensen in Nederland, christelijk, joods, moslim of niet gelovig, Fries, Brabander, Rotterdammer of Zeeuw,  Ahmed Aboutaleb is een voorbeeld, voor ons allemaal!

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie