Hoofdmenu

Het vervolg van Charlie

Het vervolg van Charlie

Drie mensen maken zestien slachtoffers in minder dan twee dagen.  Overtuigd van hun gelijk. Voorbijgaand aan het gelijk én de levens van die anderen. Vrijheid van meningsuiting geldt kennelijk alleen voor de daders. Zij mogen anderen hun wil opleggen op een verschrikkelijke manier. Dat roept overal in de wereld reacties op. Allereerst het verdriet van de nabestaanden, niet alleen familieleden, maar ook collega’s. Politiemensen, journalisten, politici en mensen die zich betrokken voelen. En dat zijn er heel wat. De kranten staan er bol van.

 

 Iedereen is een Charlie. Maar is dat wel zo? Charlie Hebdo stond voor een ideaal. De grenzen opzoeken van wat kan in de samenleving, ideeën uitdragen op een uitdagende, vaak ver gaande manier. Dat is goed, de democratie heeft dergelijke luizen in de pels nodig om kritisch te blijven.  Maar of iedereen nou zo’n Charlie is? Dat geloof ik niet. Dat hoeft ook niet, we hoeven niet allemaal helden te zijn. Als het wel zo was, dan was CH niet zo nodig. Er zijn denk ik, heel veel mensen, die vinden dat het moet kunnen, maar die zelf een dergelijk blad niet willen lezen. En dat is ook vrijheid.

Als een drama als dit zich voltrekt, maakt dat mensen wakker, men komt in actie.  Er worden stille tochten georganiseerd, in Parijs en op vele andere plaatsen in Europa. In Parijs lopen dan ook veel regeringsleiders mee. Zelfs van landen waar de vrijheid van meningsuiting niet zo hoog in het vaandel staat.

Er zijn ook acties van individuen, zoals Kirstin Wilde in Enschede die haar buren van de moskee een brief schrijft en uitgenodigd wordt met wie ze maar wil voor een gesprek, over de gebeurtenissen en over de gevoelens van de moskeebezoekers en van Kirstin en haar vrienden. Vele duizenden delen deze actie op de sociale media. Vooral dit laatste geeft een goed gevoel. Meer nog dan die grote manifestaties. Want hier gaat het om. Begrip voor elkaar, de buren, de stadgenoten. Dat brengt mensen echt dichter bij elkaar. Dat voorkomt generaliseren over hele bevolkingsgroepen. Het schept vertrouwen in elkaar. Dat is wat we nodig hebben.

Toch knaagt er nog iets. Prachtige reportages op radio en tv over saamhorigheid en zo. Maar het moet niet te ver van ons bed zijn. Al tweehonderdzeventig dagen wachten ouders in Nigeria op hun dochters, die gekidnapt zijn. In Mexico wachten ook ouders, op drieënveertig studenten die spoorloos verdwenen. En deze week nog bracht Boko Haram tweeduizend mensen om.

 Wij als individuele burgers kunnen op wereldniveau natuurlijk niet zo veel oplossen, maar we moeten ons er wel van bewust zijn. En al die politici in Parijs, op hun schouders rust een grote verantwoordelijkheid!

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie