Hoofdmenu

Donald Trump en Kim Jong-un, kinderen, maar wel heel gevaarlijke…

 Trump Kim Jong un(PHOTO ILLUSTRATION BY SAM GUERRERO/NEW YORK DAILY NEWS)

23 september 2016, een jaar geleden dus, was ik er nog van overtuigd dat hij geen kans maakte. Donald Trump met zijn grote mond, zijn irritante handjes en zijn botte, ondoordachte en zelfs beledigende uitspraken. Die zou het toch niet worden! Nee, zo gek kon het niet gaan, zelfs niet in de Verenigde Staten.  Hillary Clinton was geen gedroomd alternatief, maar altijd beter dan hij. Zij  had immers een jarenlange ervaring in de politiek.

Het heeft niet zo mogen zijn, tegen alle verwachtingen in won hij, zelfs in staten die tot dan toe altijd naar de Democraten waren gegaan. Wat bezielde die Amerikanen? Zagen ze iets anders dan wij? Nou ja, het zou toch allemaal zo’n vaart niet lopen. In het Witte Huis zouden ze hem wel in het gareel houden. Dat dacht ik toen, inmiddels weet ik beter. Nou ja beter…

Het Witte Huis is een soort Pension Hommeles geworden. Wie Trump geen gelijk geeft, kan vertrekken. Denk aan Comey, Flynn, Priebus en Bannon. Alhoewel, die laatste nog steeds een rol speelt. Hij ondersteunt, waar het hem uitkomt, de president nu vanuit zijn oude post, Fox News. Dat is de televisiezender waarnaar Trump in zijn vrije tijd kijkt. Als hij niet aan het twitteren is tenminste, want dat doet hij het liefst. In honderdveertig tekens de meest absurde mededelingen doen. Met de regelmaat van de klok mag de perschef dan proberen de scherpe kantjes eraf te slijpen. Zelfs wordt het voor degene die de pers te woord moet staan zo moeilijk, dat hij zich in de bosjes verstopt om aan de journalisten te ontkomen. Wel grappig natuurlijk, maar het Witte Huis onwaardig.

Hier thuis ontwikkelen we in de loop van het jaar een soort Trump-verslaving. Alles willen we weten. NRC en Volkskrant zijn allang niet voldoende meer, The New York Times wordt leesvoer, The Washington Post en tussendoor kijken we naar het laatste nieuws van de NOS. Elke dag is er wel iets aan de hand, verwachten we een finale struikelpartij, tot nu toe vergeefs.  Zijn vermeende connecties met Rusland, zijn beledigende houding tegenover andere staatshoofden of de rechterlijke macht in de VS zelf, het gaat gewoon maar door.  Zijn natrappen naar Clinton vinden we zo langzamerhand al heel gewoon. De Late Night with Seth Meyers, een soort Amerikaans Lubach op Zondag, laat ons af en toe even lachen om zo veel doms.

Helaas, het lachen vergaat je nu wel. De president van de Verenigde Staten is een zieke man. Een narcist in de eerste plaats, maar ook een nooit volwassen geworden kind, dat zijn zin moet krijgen. Over al onze hoofden heen maakt hij, onder andere via Twitter,  ruzie met een ander gevaarlijk kind, Kim Jong-un, regeringsleider van Noord-Korea, die vooral graag met zeer gevaarlijke wapens speelt.  Ze overtreffen elkaar in beledigingen van ‘gestoorde seniele vent’ tot ‘Rocket Man op zelfmoordmissie’. Dit gaat niet meer om spelletjes, hier loopt de wereldvrede (voor zover aanwezig) gevaar. Want van geen van tweeën valt te verwachten dat hij een stap terug doet, de wijste is, als je dat in dit geval zo kunt noemen.

Het is nu 23 september 2017. Ik ben absoluut geen pessimist, maar hier ben ik niet gerust op.

Plaats reactie