Hoofdmenu

Wie zou hier ‘pardon’ moeten zeggen?

 

 kinderpardon© RTVNoord

In Rutte III komt het probleem kinderpardon pas een jaar na aantreden voor het eerst weer op tafel, als Lily en Howick uitgezet dreigen te worden en staatssecretaris van Vreemdelingenzaken, Mark Harbers, weigert gebruik te maken van zijn discretionaire bevoegdheid. Hun moeder is dan al uitgezet naar Armenië, waar ze geen familie heeft en geen huis om in te wonen. De kinderen weten niet beter te doen dan onder te duiken. De rillingen lopen me nog over de rug, als ik er aan denk.

Voor hen loopt het goed af, maar daarna gaat het uitzetten gewoon door. Gezinnen worden voor dag en dauw als boeven van hun bed gelicht en meegenomen.

In november wordt een documentaire van journalist Tim Hofman uitgezonden, waarin gekeken wordt naar vijf kinderen, die al langer dan vijf jaar in Nederland zijn, hier naar school gaan, de taal van het land van herkomst van hun ouders niet of niet goed kennen en toch uitgezet dreigen te worden. Onder hen is Nemr, hij gaat met Tim naar Den Haag om politieke kopstukken te ontmoeten. Die zijn niet blij om hem te zien, als Nemr vertelt dat hij bang is voor zijn leven wanneer hij terug moet, weet VVD’er Klaas Dijkhoff niet anders te zeggen dan “Ja, dus?”. Fractievoorzitter Buma doet het al niet beter, hij verschuilt zich achter de rug van de rechter, “ik ga daar niet over”. En dan zo’n grijns erbij.

Maar kennelijk is dat nu anders bij het CDA, mag Buma het nu wel zeggen, want sinds vorige week is die partij ineens voor een versoepeling van het kinderpardon. Raadselachtig, maar waar. Gevolg: D66 en ChristenUnie vatten meteen de koe bij de horens. De meerderheid van de coalitie is nu immers voor! Maar gemakkelijk gaat dat niet bij de VVD, ze komen daarmee aan het regeerakkoord en dus wil de VVD er wat voor terug. Jullie je zin? Dan wij ook. Het wordt een complete koehandel. Volgens het regeerakkoord zouden er 750 in nood verkerende vluchtelingen per jaar opgenomen worden, dat moet dan maar terug naar 500. Laat die andere 250 maar barsten!

De discretionaire bevoegdheid wordt van de schouders van de staatssecretaris gehaald en neergelegd bij de directeur van de Immigratie- en Naturalisatie Dienst (IND). Er wordt niet bij verteld dat die persoon ambtenaar is en dat de staatssecretaris zijn baas is en dus nog steeds politiek verantwoordelijk blijft voor de beslissingen. Gisteravond twitterde de VVD trots wat de partij bereikt had, dat laatste, over de discretionaire bevoegdheid, lieten ze maar even weg. Het is ten slotte verkiezingstijd…

Overigens wordt de schuld voor het lange verblijf van die hier gewortelde kinderen bij de ouders gelegd, want zij procederen maar door. Niemand, maar dan ook niemand heeft het er over dat dat mag, omdat het bij zo wet geregeld is en dat de IND forse capaciteitsproblemen heeft. Het feit dat ze daar niet door de stapel dossiers heenkomen, omdat ze er gewoon de mensen niet voor hebben, dat is niet de schuld van de ouders. O ja, het meewerkcriterium, ook zoiets. Ouders werken niet mee aan uitzetting. Nee, dat klopt, maar meewerken betekent uitzetting en niet meewerken ook. Dus waarom zou je?

Nadat de dossiers van de zevenhonderd kinderen die eventueel in aanmerking komen om te blijven, opnieuw bekeken zijn, houdt het kinderpardon op te bestaan. Of zoals ik Harbers hoorde zeggen: “Geen schrijnende gevallen meer”. Als dat echt zo is, hoop ik dat hij gelijk krijgt. Voorlopig wil ik eerst zien of de IND de achterstand kan wegwerken, anders zijn er over vijf jaar vast weer gewortelde kinderen, die hier dan thuis zijn én horen.

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie