Hoofdmenu

President van Europa, wie wordt het?

Merkel Photo: Consillium

Van nature ben ik een optimist. Als veertien-, vijftienjarige las ik het dagboek van Anne Frank. Zij hield vertrouwen in de mensheid, al werd dat op een gruwelijke wijze beschaamd. Toch heb ik haar optimisme altijd onthouden als een lichtend voorbeeld. Als zij dat kon, wie zou ik dan zijn om het beter te weten?

Inmiddels is het 2019 en hoewel de wereld er heel anders uitziet dan in 1943, zijn er ook griezelige overeenkomsten.

Er loopt een aantal ‘wereldleiders’ rond die maken, dat ik mij ernstig zorgen maak over de toekomst. En dat zijn niet alleen Trump en Poetin, maar ook de Turkse Erdogan, de Israëlische Netanyahu, de Hongaarse Orbán en dan heb ik ze nog niet eens allemaal gehad. Het evenwicht dat na de Koude oorlog in de westerse wereld bereikt was, is volkomen zoek. Dat danken we niet in de laatste plaats aan de onberekenbare Amerikaanse president Trump. Hij handelt naar het hem uitkomt. Nu weer is Poetin zijn grote vriend, evenals Kim Jong-un, dan weer is er niet met hen te onderhandelen. Hij doet maar wat! Overal puinhopen achter zich latend.

Maar laten we eens wat dichterbij blijven, hoe zit het met Europa? Trump is absoluut niet geïnteresseerd in ons en het aantal EU-landen dat zichzelf buitenspel plaatst, neemt hand over hand toe. Denk aan Polen en Hongarije, zij nemen het niet zo nauw met mensenrechten, waaronder de vrijheid van meningsuiting. Victor Orbán is overigens ook niet gespeend van openlijk antisemitisme. Wat doen we met zulke landen, daar wil je toch niet bij horen! Heb ik het nog niet eens over de Brexit-operatie. Theresa May gaat onvermoeibaar door op een weg die tot niets goeds kan leiden. Noch voor het Verenigd Koninkrijk, noch voor de rest van Europa. Uit haar eigen partij lopen mensen over naar een vluchtheuvelgroep, waarbij ook al een aantal Labourleden hun toevlucht hebben gezocht. Stemmingen in het Lagerhuis worden continu vooruitgeschoven en waarvoor?

Voor Mark Rutte wordt Europa gaandeweg belangrijker, steeds vaker treedt hij op de voorgrond in Brussel. En niet voor niets, onze minister-president wordt gewaardeerd. Hij is het “oliemannetje”, brengt mensen bij elkaar. Ook is hij inmiddels bijna de langstzittende regeringsleider die ze daar rond hebben lopen en van zijn kennis van zaken wordt dankbaar gebruik gemaakt. Geen wonder dat er gesproken wordt over hem in een Brusselse topfunctie. Hij zou bijvoorbeeld het stokje kunnen overnemen van Donald Tusk, de huidige president van Europa. Hier heb ik het wel een beetje gehad met mr. Tefal, maar hij heeft absoluut Europese kwaliteiten.

Helemaal waarschijnlijk is het overigens sinds begin deze week niet meer dat hij brede steun zal krijgen. De Franse president Macron was altijd goede vrienden met Mark, maar na de onverwachte aankoop van 14% van de aandelen in Air France/KLM, denkt deze moderne Napoleon er vast anders over. Hoezo krijgt de Nederlandse regering zo maar iets te zeggen in de luchtvaartmaatschappij? Dat de Franse regering hetzelfde doet, al jaren, vindt hij natuurlijk iets heel anders. Maar al met al is het niet ondenkbaar dat de Franse president Mark Rutte liever niet aan het roer wil hebben.

Gezien het belang van een sterk Europa zou ik overigens ook niet voor onze premier kiezen. In mijn ogen is er maar één gezaghebbende regeringsleider op dit moment en dat is Angela Merkel. De Duitse bondskanselier dwingt bij iedereen respect af. Zij is integer, scherp en laat zich niet de wet voorschrijven. Van ijdelheid kun je haar niet betichten. Ze is wie ze is en uiterlijk vertoon hoort daar niet bij. Zij zou de aangewezen persoon zijn om president van Europa te worden. Voor haar moet zelfs Trump een toontje lager zingen. De vraag is wel of zij zo’n functie ambieert. Je zou zeggen, na zo veel jaren een topfunctie heeft ze wel wat rust verdiend.

Maar als ze het zou doen, zou dat mijn optimisme zeker een zetje in de goede richting geven.

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie