Hoofdmenu

Zelfs voor een optimist zijn er donkere wolken.

 Trumpklimaat  © Lectrr 2017

 

 

Van nature ben ik een optimistisch mens, maar als ik tegenwoordig ’s morgens de krant open, begin ik op zijn zachtst gezegd te twijfelen, of ik het wel bij het rechte eind heb. Uiteraard het klimaatprobleem, urgentie van de eerste orde. Niemand kan eromheen, de wetenschap laat het ons allemaal zien en horen. De temperatuur stijgt, de ijskap smelt en dat zijn nog maar de meest zichtbare feiten. Planten en diersoorten verdwijnen en sommige beestjes zullen we niet meteen missen, maar ze vormen wel allemaal schakels in de voedselketen waar wij ook niet zonder kunnen.

Het argument, dat er in vroeger eeuwen ook wel temperatuurstijgingen geweest zijn, helpt niet.

Erger nog, in die tijd wist men niet hoe het kwam, kon men er dus ook niets aan veranderen. Vandaag de dag kunnen we dat niet meer zeggen, we kunnen berekeningen maken en voorspellen wanneer het mis gaat, als we op deze veel te grote voet doorgaan; in elk geval het grootste deel van de opwarming veroorzaken wij zelf. We stappen onnodig vaak in een vliegtuig, terwijl andersoortige vakanties ook leuk zijn. We rijden te hard en ja, we eten te veel vlees.

Er zitten veel negatieve kanten aan alle soorten media die we ter beschikking hebben, maar er zijn ook voordelen. Wie het horen en zien wil, kan op de hoogte zijn van de gevaren die de aarde bedreigen, en zich bewust worden van wat een beetje kan helpen. Om maar iets te noemen, gisteren bij de Jumbo zag ik, dat de biologische komkommers geen plastic jasje meer aanhebben, ze hebben alleen een stempeltje in de schil. Bij Albert Heijn hebben ze netjes, waarin je het losse fruit en de groente die je koopt kunt meenemen. Die ellendige rollen met plastic zakjes heb je dan niet nodig. Ik verbaas me er ook nog steeds over hoeveel overbodig verpakkingsmateriaal je mee naar huis neemt met je boodschappen.

Het klimaatprobleem is van ons allemaal, maar daarmee zijn we er niet, ons tweede probleem loopt op twee benen, heeft geel haar en een oranje huid van de zonnebank. Dat laatste kun je zien doordat het rondom zijn ogen nooit oranje is, daar heeft hij zo’n donker brilletje voor natuurlijk. Juist, Trump bedoel ik. De omschrijving zou deels ook op Boris Johnson kunnen slaan, ware het niet dat die zich (gelukkig) niet met de wereldpolitiek bezig houdt, maar alleen met het Verenigd koninkrijk en Europa en dat is al erg genoeg.

Naast het klimaatprobleem is Trump de meest bedreigende factor op dit moment. Zonder blikken of blozen stapt hij uit overeenkomsten, bemoeit hij zich met de binnenlandse politiek van andere landen, begint handelsoorlogen die niet alleen gevolgen hebben voor de VS maar voor de hele wereld en verbindt zich met dictators waar weldenkende mensen zich niet mee in zouden laten. Kijk, als president kun je niet alles weten, maar je kunt natuurlijk wel deskundigen om je heen hebben die je op de hoogte brengen, al moet je dan wel naar hen luisteren en dat is niet Trumps sterkste kant. Wat wil je ook, in een tweet gisteren had hij het over “(…) Als Turkije iets doet wat ik, in mijn grote en ongeëvenaarde wijsheid, als ontoelaatbaar beschouw, zal ik de Turkse economie volledig vernielen en vernietigen (Ik heb dat al eerder gedaan).” Die wijsheid neemt natuurlijk niemand serieus, maar op deze domme, ijdele manier brengt hij de wereldvrede, voor zover aanwezig, wel enorm aan het wankelen. Trump* lijkt niet gehinderd door enige kennis van zaken. De Koerden staan in de kou, terwijl zij de grootste steun waren in de strijd tegen IS. Europa gaat ook niet vrijuit, maar daarover een andere keer.

Onbekommerd de krant lezen is er anno 2019 niet meer bij. Dat betekent niet dat ik me wil afkeren van het wereldnieuws, aan Trump kan ik niks veranderen, maar wat het klimaat betreft, zal ik mijn best blijven doen.

*Eric Hoffer, filosoof (1898-1983), zei ooit: “Rudeness is the weak man’s imitation of strength.”

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie