Hoofdmenu

Politiek

Passend onderwijs hoort in passende scholen

IMG 0112

Ach het onderwijs, ik ben er al een jaar of tien niet meer dagelijks bij betrokken en ik moet eerlijk zijn, er is ook wel afstand ontstaan tussen mij en die wereld. Maar toch, er zijn zaken die me blijven interesseren. Discussies over Cito-toetsen en toelatingseisen, ik weet niet hoeveel uren ik daarover gesproken heb met leerlingen, ouders en leerkrachten. Ouders die eigenlijk een stapje hoger wilden dan de school adviseerde, vaak in het belang van het kind natuurlijk, maar er waren er ook, die het ter meerdere eer en glorie van zichzelf wilden. Dan was het kind er de dupe van. Eigenlijk is er wat dat betreft niet zo heel veel veranderd.

Maar meer nog dan bij de plaatsingsproblematiek, bleven mij de gesprekken bij met en over de “buitenbeentjes”,

O o, Den Haag

Voorhoeve©De Volkskrant

 

Vorig weekend waren we in Den Haag. We logeerden op een steenworp afstand van het Binnenhof. Sterker nog, we konden, staand in de deuropening, zo zwaaien naar de minister-president in het Torentje. Als hij er was tenminste, het was weekend, dus wellicht zat hij gewoon thuis met de benen op de bank, het zij hem gegund. Uiteraard liepen we even het Binnenhof over. Het was zondag en het miezerde wat. Er was geen mens te bekennen. Geen journalisten voor de deur van de Tweede Kamer, geen dranghekken. Dat is wel eens anders. Ik herinner me nog 1998. Wij waren op de fiets in Den Haag en wilden even kijken hoe het met de formatiebesprekingen was. Net op dat moment kwam Bolkestein naar buiten, omringd door een massa journalisten met microfoons en fototoestellen. Hij kwam melden dat de formatie was afgerond. Jammer, nu niets van dat al.

Helemaal verlaten was het overigens ook niet.

Antisemitisme is verderfelijk, kritiek op Israël niet!

 gazaisral ©Ketnet

Al heel lang heb ik me afgevraagd waarom schrijven over Israël en de bezette gebieden, over antisemitisme, de islam, kortom over alles wat maar iets met het jodendom te maken heeft, voor mij zo moeilijk is. Met gebeurtenissen als die van de afgelopen week in de Gazastrook kan ik er toch echt niet omheen. Ik weet heel goed wat ik er van vind, dan kan ik er toch over schrijven? Ja, maar daar zit hem nou net de crux. Dubbele loyaliteit, of (wellicht onterechte) plaatsvervangende schaamte? Misschien allebei. Mijn joodse wortels maken dat ik op een of andere manier betrokken ben bij iets, waarbij ik niet betrokken wil zijn.

Je kunt het geloven of niet, ik heb er wakker van gelegen.

De sleepwet, voor wie (n)iets te verbergen heeft.

sleepwet2© De Volkskrant

 

Gemeenteraadsverkiezingen? Ik doe er niet aan mee dit keer, mij niet gezien. En het is niet eens dwarsigheid hoor, of gebrek aan politieke interesse. Nee, wij hebben al gestemd, op 22 november van het afgelopen jaar. Gemeentelijke herindeling en zo. En eigenlijk was het wel rustig, er schijnen wel een paar politici hier rondgelopen te hebben in die tijd, maar daar lette niemand echt op. Ik geloof zelfs dat ik Mark Rutte hier gezien heb, hij stond met zo’n vrolijk beschilderd busje in de stad, hangtafel erbij, een paar plaatselijke coryfeeën, een koffiemachine en een stralende glimlach uiteraard. Die man moet ’s avonds wel pijn in zijn kaken hebben, dacht ik toen nog.

Minister Jokkebrok

 HalbeZ Wikimedia

Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel. Toen ik dit stukje ging schrijven, schoot mij ineens dit spreekwoord te binnen. Ja, een spreekwoord. Je hoort ze niet zo veel meer tegenwoordig. Ik vraag me eigenlijk af of kinderen er op school nog mee te maken krijgen. In mijn lessen kwam het nog wel voor. Het eerste deel stond op papier en de kinderen moesten dan aanvullen. Ik herinner mij een leerling die niet erg geïnteresseerd was in Nederlands, maar als het over spreekwoorden ging… “Wie het eerst komt, krijgt het lid op de neus”, of  “Als je hem een vinger geeft, vertrouwt hij zijn gasten.” Hij schudde ze zo uit zijn mouw.

Maar nu even serieus, leugens, nepnieuws, halbe (o, sorry!) halve waarheden.