Hoofdmenu

Recensies

Vrouwen tijdens de slavernij, niet de macht, wel de kracht

 Waterputten

Afrika, het op één na grootste werelddeel, wat weten wij Europeanen er eigenlijk van? Pas wanneer je je erin verdiept, blijkt dat niet alleen de landen enorm verschillen, maar zelfs delen van die landen. De grenzen bestaan uit rechte lijnen, maar die zijn niet getrokken door de bewoners van het continent, maar door de overheersers. Frankrijk, Engeland, Duitsland en ja, ook Nederland speelden daar een niet al te fraaie rol in. Hoogste tijd voor een nadere kennismaking dus.

De honderd waterputten van Salaga voert ons terug naar het West-Afrikaanse Ghana van voor de kolonialisering. Het is eind 19e eeuw, grote karavanen trekken langs de dorpen en steden met handelswaar. Goud, kleding en voedsel, maar ook en vooral slaven worden aangevoerd naar de Goudkust om verkocht te worden “over het grote water”.

Een aangrijpende zoektocht van een vader naar zijn zoon

 

 DeOnderstroom

De verwarring is groot voor de lezer van het eerste hoofdstuk van De onderstroom van Hans Münstermann. Waar is hij beland? Toeschouwer is hij bij een executie in het bos van Veenendaal, in 1944. Of eigenlijk, dominee Koopman, een van de slachtoffers, laat weten wat híj ervaart voor het schot, maar vooral ook erna. Hij wordt omringd door hele hordes mensen. Zij zijn van alle tijden en hebben van alles meegemaakt. Hij kent hen niet, het verwart hem. Alhoewel, één gezicht herkent hij meteen, het is de jonge Duitse soldaat die hem neerschoot. Hij, Michael, is zelf ook door een schotwond om het leven gekomen en biedt aan om hem te helpen. 

Nigeriaans, vertederend én eigenwijs

Als een muildier

Er zijn weinig boeken geschreven over oudere vrouwen en nog minder over oudere zwarte vrouwen. Voor schrijfster Sarah Lapido Manyika is dat motivatie genoeg om het onderwerp zelf ter hand te nemen. Het levert een bijzonder boek op en niet in de laatste plaats omdat de hoofdpersoon een bijna vijfenzeventigjarige Nigeriaanse dame is, die een bewogen leven achter de rug heeft. Ooit was ze getrouwd met een ambassadeur en ontmoette ze interessante mensen uit vele culturen. Nu is ze een gepensioneerde hoogleraar Engelse literatuur in een appartement in San Francisco.

Labora et Amare, levensmotto van twee bijzondere vrouwen

 Fair play

Werk en Liefde, beter is Fair Play niet samen te vatten. Jonna en Mari, de eerste is kunstenares en filmmaakster, de tweede schrijfster en illustrator. Ze wonen op de bovenste verdieping van een appartementencomplex in Helsinki. Mari op de ene hoek, Jonna op de andere. Om bij elkaar te komen, moeten ze de zolder oversteken. Dat gebeurt veelvuldig. Ze drinken niet alleen bijna dagelijks koffie, maar wat belangrijker is, ze kijken samen naar films, daar wijkt alles voor. Kasten vol heeft Jonna. Het is een ritueel, eerst kijken en dan nabespreken. Samen maken ze ook reizen en in de zomer wonen ze op een piepklein eilandje voor de kust.

Liefdesverdriet is een aparte ziekte

TomasEspedal2

 

Ongeveer een jaar geleden konden wij, Nederlandse lezers, kennismaken met de Noorse Tomas Espedal. Een zeer gewaardeerd schrijver in eigen land en niet ten onrechte. Tussen april en september was een juweeltje. En nu kunnen we alweer genieten van een tweede roman van zijn hand. De hoofdpersoon, eveneens Tomas geheten en niet geheel toevallig, doet meteen vertrouwd aan. Het voelt alsof je een vriend tegenkomt, die je al een poosje niet gesproken hebt. Je pakt de draad van de vriendschap zo weer op.

Tomas is achtenveertig, wanneer hij tijdens een oudejaarsfeest Janne ontmoet. Zij is nog jong, begin twintig, maar de verliefdheid kent geen grenzen, ze vallen voor elkaar.

‘De leeftijd kwam later, toen ze zich terugtrokken en verscholen in de kamer met de boeken en de spiegel.

Een leven als een porseleinkast, vol kwetsbaarheid

 NMizee2

Ger! Ben je er eigenlijk wel? En wat belangrijker is: heb je mijn laatste fax wel volledig doorgekregen?

Zo begint het tweede deel van Faxen aan Ger, alsof Nicolien Mizee nooit opgehouden is. En eigenlijk is ze dat ook niet, integendeel, je zou kunnen zeggen dat het eerste boek vol was en dat het dus nodig was een tweede deel te schrijven, want de fax ratelde door. Het is inmiddels 1997 en nog steeds schrijft ze faxen aan Ger, haar oud-docent, vertelt hem over haar gevoelens en ervaringen en nog steeds antwoordt hij niet. Overigens vindt zij dat geen probleem. Zij houdt van hem op haar manier en dat is voldoende. Al zou ze ‘Ger van mijn hart’ graag eens in zijn buik knijpen of zijn armen strelen.