Hoofdmenu

Recensies

Een verhaal over liefde met een wild randje

vrouwofvos

Het is geen gewoon verhaal. Stel je voor, een jong echtpaar wandelt in het bos en van het ene moment op het andere verandert de vrouw in een vos! Door de eeuwen heen zijn er boekenkasten vol verhalen over vossen geschreven en hele bibliotheken over jonge echtparen, maar deze combinatie zou je uniek kunnen noemen.

Esther Gerritsen op haar best. Een fijnzinnige interactie tussen uiteenlopende karakters

De trooster

Jacob is koster, lekenkoster, al noemt hij zichzelf ook wel conciërge. De broeders kunnen hem alles vragen, hij zegt nooit nee. Maar of hij echt bij de gemeenschap hoort?

‘Hoe ik het zelf zou omschrijven? Ik weet heus wel dat het voor het gemak van het retraitecentrum is en dat de gastheer of gastvrouw hier ’s nachts nooit hoeft te slapen, in geval van nood kunnen de gasten altijd bij de conciërge aankloppen. Ik weet heus wel… Jacob, je bent ondankbaar, ze hadden je niet hoeven opnemen. Hebben ze me opgenomen? Echt opgenomen? Ik ben blij dat ik hier woon. Ik neem deel aan de diensten, ik eet met de broeders, hun huiskamer is de mijne. Officieel besta ik in hun gemeenschap niet.’

Schilders komen tot leven bij María Gainza

oogzenuw

Als je de laatste bladzijde omgeslagen hebt van Oogzenuw, wil je meteen opnieuw beginnen. Want wat heb je nou eigenlijk gelezen. Een schilderijententoonstelling in woorden, of een, al of niet autobiografische, verhalenbundel van iemand die van kunst houdt. Een eenduidig antwoord is er niet. Het debuut van María Gainza, elf korte verhalen bevattend, vormt een evenwichtig samenstel van beide.

Elk verhaal vormt een vloeiend samengaan van alledaagse gebeurtenissen en een uiteenzetting over een door de vertelster bewonderde schilder. Dat laatste doet ze op zo’n boeiende en aanstekelijke manier, dat je als lezer de doeken voor je ziet en ze samen met haar bewondert. De schilder komt tot leven, in zijn tijd en in zijn omgeving.

Sfeervol, maar ook beklemmend

 Espedal

Voor ons, Nederlanders, is de Noorse literatuur een vrijwel onbetreden terrein. Henrik Ibsen, de toneelschrijver kennen we en sinds een aantal jaren natuurlijk ook Karl Ove Knausgård, die zich een welverdiende plaats wist te veroveren in onze boekenkasten. Nu wordt daar een nieuwe naam aan toegevoegd. Tomas Espedal, nog niet eerder verscheen een boek van hem in het Nederlands. Terwijl hij in de Scandinavische landen een zeer gewaardeerd wordt, hij heeft inmiddels veertien romans en enige dichtbundels op zijn naam staan. Hoog tijd dus voor een kennismaking.

Van bastaardkind tot sterke vrouw en moeder

amrouche

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op 16 april 1946 schrijft Jean Amrouche zijn moeder een brief, waarin hij haar vraagt toch vooral het verhaal van haar leven vast te leggen “opdat het niet verloren gaat”.  Fadhma Aïth Mansour Amrouche is dan vierenzestig jaar, ze is geboren in Algerije, of beter gezegd, in Kabylië, het Algerijnse deel van de Maghreb, waarvan de bevolking voor een groot deel uit Berbers bestaat.  In de tachtiger jaren van de 19e eeuw is het leven zwaar en voor Fadhma geldt dat zeker. Haar moeder, die getrouwd was met een veel oudere man, wordt jong weduwe. Ze heeft twee kinderen en uit een buitenechtelijke relatie wordt Fadhma geboren. Het kind wordt in het door Berbers bevolkte dorp bespot en getreiterd.

Hoe familieleed en oorlogsleed elkaar versterken in het Syrië van vandaag

 

 K.Khalifa

Een vader, Abd al-Latief, ligt in het ziekenhuis van Damascus op zijn sterfbed. Naast hem zit zijn jongste zoon, Boelboel. Hij hoort de laatste wens van de stervende en weet niets anders te doen dan hem te beloven, die wens in vervulling te laten gaan. Eenvoudig zal het niet worden, de oude man wil begraven worden bij zijn vroeg gestorven zuster in zijn geboortedorp, op zo’n driehonderd kilometer van de stad. Een bijna onoverbrugbare afstand in een even onoverzichtelijk als gevaarlijk oorlogsgebied.  Voorzien van de benodigde papieren gaat Boelboel met zijn zus Fatima en broer Hoessein in een minibus op weg, op de achterbank de overledene, gewikkeld in dekens.