Hoofdmenu

Recensies

Van bastaardkind tot sterke vrouw en moeder

amrouche

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op 16 april 1946 schrijft Jean Amrouche zijn moeder een brief, waarin hij haar vraagt toch vooral het verhaal van haar leven vast te leggen “opdat het niet verloren gaat”.  Fadhma Aïth Mansour Amrouche is dan vierenzestig jaar, ze is geboren in Algerije, of beter gezegd, in Kabylië, het Algerijnse deel van de Maghreb, waarvan de bevolking voor een groot deel uit Berbers bestaat.  In de tachtiger jaren van de 19e eeuw is het leven zwaar en voor Fadhma geldt dat zeker. Haar moeder, die getrouwd was met een veel oudere man, wordt jong weduwe. Ze heeft twee kinderen en uit een buitenechtelijke relatie wordt Fadhma geboren. Het kind wordt in het door Berbers bevolkte dorp bespot en getreiterd.

Hoe familieleed en oorlogsleed elkaar versterken in het Syrië van vandaag

 

 K.Khalifa

Een vader, Abd al-Latief, ligt in het ziekenhuis van Damascus op zijn sterfbed. Naast hem zit zijn jongste zoon, Boelboel. Hij hoort de laatste wens van de stervende en weet niets anders te doen dan hem te beloven, die wens in vervulling te laten gaan. Eenvoudig zal het niet worden, de oude man wil begraven worden bij zijn vroeg gestorven zuster in zijn geboortedorp, op zo’n driehonderd kilometer van de stad. Een bijna onoverbrugbare afstand in een even onoverzichtelijk als gevaarlijk oorlogsgebied.  Voorzien van de benodigde papieren gaat Boelboel met zijn zus Fatima en broer Hoessein in een minibus op weg, op de achterbank de overledene, gewikkeld in dekens.

Liefde is als schoenen, ze bestaat in verschillende maten

RodaanAlGalidi2

De personages in ‘Duizend-en-een Nachtmerries’ zijn niet gedood en ook niet gestorven. Ze hebben allemaal een exemplaar van het boek ontvangen als bedankje voor de inspiratie die zij hem schonken.  Deze mededeling ter geruststelling, zoals Rodaan Al Galidi dat noemt, zet direct de toon. Zonder omhaal van woorden, in heldere taal vertelt de schrijver over wat hun overkomt, gewone mensen, met al hun eigenaardigheden, angsten en tekortkomingen.  Mensen, die je elke dag tegenkomt op straat, in de supermarkt,  of op je werk.

Zo is er de wat eenzelvige Thomas die op een dag een mailtje ontvangt van Nico, iemand die hij nauwelijks kent.

Rushdie en de actualiteit, een gouden combinatie

 defamiliegolden

Geen magisch realisme bij Salman Rushdie dit keer, De Familie Golden beschrijft de (Amerikaanse) wereld van vandaag. Vanaf het moment dat Barack Obama president wordt tot de verkiezing van Donald Trump in november 2016. In die periode is er veel veranderd. Een citaat van  François Truffaut voor in het boek luidt: “La vie a beaucoup plus d’imagination que nous.” Waarmee maar gezegd is, dat het leven van nu alle fantasie te boven gaat, daar kan geen magisch realisme tegenop. En dat niet in positieve zin. Egoïsme voert de boventoon, empathie is ver te zoeken.

Twee mensen verdwijnen en gaan op in een nieuwe dimensie

 Donker woud N. Krauss

Twee hoofdpersonen, een man van achtenzestig, Jules Epstein, succesvol in het zakenleven en een jonge vrouw, Nicole, schrijfster en moeder van twee kinderen, verwikkeld in een echtscheiding. Oppervlakkig gezien kan het verschil niet groter zijn. Maar dat is schijn, er zijn verrassend veel overeenkomsten.  Beiden zijn geworteld in het jodendom, maar niet religieus.  De verbondenheid met Israël, als moderne staat, maar ook historisch gezien, speelt een grote rol in beide levens.

Aanstaande vader, als god in Frankrijk?

 

 Vichy

Er was een tijd dat Vichy bezocht werd door de welgestelden van Frankrijk. De bronnenbaden vormden een weldaad voor hen die dat betalen konden. Als je Vichy nu op internet opzoekt, kom je allereerst bij verzorgende crèmes en lotionnetjes. Wanneer je Vichy Frankrijk intypt, vind je meer over de rol die de stad in de Tweede Wereldoorlog heeft  gespeeld. Daar zetelde de met de Duitsers  collaborerende regering Pétain namelijk. In het boek van Jan-Willem Anker speelt dat laatste feit geen rol. Water en vooral het gebrek daaraan wel. Het vormt zelfs een steeds weerkerend motief.

Elmar, aankomend docent Frans,