Hoofdmenu

Recensies

Liefde is als schoenen, ze bestaat in verschillende maten

RodaanAlGalidi2

De personages in ‘Duizend-en-een Nachtmerries’ zijn niet gedood en ook niet gestorven. Ze hebben allemaal een exemplaar van het boek ontvangen als bedankje voor de inspiratie die zij hem schonken.  Deze mededeling ter geruststelling, zoals Rodaan Al Galidi dat noemt, zet direct de toon. Zonder omhaal van woorden, in heldere taal vertelt de schrijver over wat hun overkomt, gewone mensen, met al hun eigenaardigheden, angsten en tekortkomingen.  Mensen, die je elke dag tegenkomt op straat, in de supermarkt,  of op je werk.

Zo is er de wat eenzelvige Thomas die op een dag een mailtje ontvangt van Nico, iemand die hij nauwelijks kent.

Rushdie en de actualiteit, een gouden combinatie

 defamiliegolden

Geen magisch realisme bij Salman Rushdie dit keer, De Familie Golden beschrijft de (Amerikaanse) wereld van vandaag. Vanaf het moment dat Barack Obama president wordt tot de verkiezing van Donald Trump in november 2016. In die periode is er veel veranderd. Een citaat van  François Truffaut voor in het boek luidt: “La vie a beaucoup plus d’imagination que nous.” Waarmee maar gezegd is, dat het leven van nu alle fantasie te boven gaat, daar kan geen magisch realisme tegenop. En dat niet in positieve zin. Egoïsme voert de boventoon, empathie is ver te zoeken.

Twee mensen verdwijnen en gaan op in een nieuwe dimensie

 Donker woud N. Krauss

Twee hoofdpersonen, een man van achtenzestig, Jules Epstein, succesvol in het zakenleven en een jonge vrouw, Nicole, schrijfster en moeder van twee kinderen, verwikkeld in een echtscheiding. Oppervlakkig gezien kan het verschil niet groter zijn. Maar dat is schijn, er zijn verrassend veel overeenkomsten.  Beiden zijn geworteld in het jodendom, maar niet religieus.  De verbondenheid met Israël, als moderne staat, maar ook historisch gezien, speelt een grote rol in beide levens.

Aanstaande vader, als god in Frankrijk?

 

 Vichy

Er was een tijd dat Vichy bezocht werd door de welgestelden van Frankrijk. De bronnenbaden vormden een weldaad voor hen die dat betalen konden. Als je Vichy nu op internet opzoekt, kom je allereerst bij verzorgende crèmes en lotionnetjes. Wanneer je Vichy Frankrijk intypt, vind je meer over de rol die de stad in de Tweede Wereldoorlog heeft  gespeeld. Daar zetelde de met de Duitsers  collaborerende regering Pétain namelijk. In het boek van Jan-Willem Anker speelt dat laatste feit geen rol. Water en vooral het gebrek daaraan wel. Het vormt zelfs een steeds weerkerend motief.

Elmar, aankomend docent Frans,

Murat Isik en de pijn van het afgewezen zijn

 MuratIsik

 De Bijlmermeer, volgend jaar bestaat dit Amsterdamse stadsdeel vijftig jaar. Het moest een modelwijk worden, waar wonen, werken en recreëren strikt van elkaar gescheiden waren. Veel groen en geen auto’s waar kinderen speelden. Helaas werden de plannen van architect Nassuth uitgekleed omdat het goedkoper moest.  Zoals bekend, is de wijk binnen twee decennia verpauperd, junks, criminaliteit, verloedering en leegstand. Een boek, dat het opgroeien beschrijft van een Turkse jongen in deze omgeving, vraagt erom gelezen te worden. Want wat weet de gemiddelde Nederlander van de Bijlmer? En hoe is het leven voor een Turks gezin in die omgeving? Murat Isik, schrijver en jurist, heeft het allemaal zelf meegemaakt.

In Djedda, van vrouw tot monster zonder waarde

 HilaryMantel

Dat het leven voor een vrouw in Saoedi-Arabië niet over rozen gaat, mag genoegzaam bekend heten. Zij mag geen auto rijden, gaat gesluierd door het leven en alleen de straat op gaan is er niet bij. Hilary Mantel weet als geen ander hoe dat voelt, vijf jaar woonde zij met haar echtgenoot in Djedda. In een interview vertelde ze vele jaren later, dat het de mooiste dag van haar leven was, toen ze Saoedi-Arabië achter zich kon laten. De expats daar, het was in de tachtiger jaren, verdienden veel geld. Dat vormde een pleister op de wonde. Men leefde van verlof naar verlof en spaarde intussen voor een mooi huis elders. De meeste van hen woonden in de compound, maar Mantel plaatst haar hoofdpersoon daarbuiten.

 Frances Shore is niet enthousiast, als Andrew, haar echtgenoot, haar op een ochtend voorstelt om naar Djedda te verhuizen.