Hoofdmenu

Reizen

Naar het land van de rijzende zon

Dat heb ik nou nog altijd. Ik geniet van reizen. Nee, nog niet eens al die mooie nieuwe plaatsen die je kunt gaan bekijken, of het terugkeren naar een geliefd oord. Nee, als ik zeg reizen, bedoel ik puur het onderweg zijn. 

Liefst heel lang en vooral ook ver. Ik voel me weer een kind, ben nieuwsgierig naar wat er achter de volgende bocht ligt.

Maar het allermooist is toch vliegen. In afzienbare tijd een onafzienbare afstand afleggen.

Het begint al als we de afslag nemen naar het vliegveld. Vanaf dat moment ben ik in een andere wereld. Allemaal mensen onderweg met  een eigen verhaal, een familie, al of niet aanwezig,  en een eigen doel. Waar komen al die mensen toch vandaan, waar gaan ze heen? En wat zo gek is, ze zijn daar elke dag, ook als ik er niet ben! Maar vandaag hoor ik ook in die wereld...........

 Waar zou die man vandaan komen met zijn rieten cowboyhoed? Had hij die al toen hij van huis ging? Of heeft hij hem hier ergens gekocht? En zijn vrouw? Vindt die het niet vreselijk om naast zo'n hoed te lopen? Dit verveelt me nooit, ik weet het zeker. Ach en die arme oude Japanse dame moet haar drie net aangeschafte potjes chocoladepasta bij de douane achterlaten. "Not allowed".  En ze keek al zo treurig, moet ze haar kleinkinderen ook nog zonder pasta tegemoet treden als ze thuiskomt. Zouden de kinderen van die douanebeambte nou pasta op brood krijgen? Nee, dat mag vast niet, sneu hoor.

En dan gaan we "boarden", ja ja, ik hoor er al echt bij, ik ken de termen. Iedereen wacht keurig zijn beurt af, paspoort in de hand. Op naar de andere kant van de wereld. En ineens zijn we heel klein. Daarnet stond daar nog die imposante Boeing en nu zijn we een stipje, of misschien wel een witte streep waar een kind naar wijst. De zon gaat veel sneller onder dan normaal, maar ze moet ook al weer vroeg op! Voor we het weten, is ze er weer, daar boven de wolken. En dat mag je ook verwachten, boven het land van de rijzende zon, niet waar!

Miriam

Plaats reactie