Hoofdmenu

Reizen

Bonaire, een tropische verrassing

flamingo 

Ooit van een troepiaal gehoord, een lora of een prikichi?  Als je me dat vier weken geleden gevraagd had, was mijn antwoord bij de troepiaal vast geweest dat het een soort militair was of zo, zo een die met zijn troepen, vandaar de naam,  op weg is. Een lora,  exotisch kleed misschien? En die prikichi? Lekker pittig hapje op een stokje uit India of zo, waar je veel bij moet drinken om er geen verbrande tong aan  over te houden. Mis! Allemaal mis! Het zijn vogels, ze komen voor op Bonaire en ik heb ze gezien!

De troepiaal is prachtig okergeel, met zwarte vleugels en wat wit en de prikichi’s zijn parkieten die, vooral tegen de avond, in groepjes al kwetterend van de ene boom naar de andere vliegen. Flamingo’s, op andere plaatsen in de wereld al bijna verdwenen, hebben hier twee broedgebieden. Een in het noorden, in een natuurpark, de andere aan de zuidkant van het eiland bij de zoutpannen, over het laatste later meer. De lora is het zeldzaamst, het is een groen met gele papegaai die alleen op Bonaire voorkomt. Hij is beschermd, er is hier op het eiland een organisatie die de rust in het broedgebied waarborgt. Onze buren hebben ook een papegaai, ik weet niet of het een lora is, maar ik weet wel dat hij prachtig fluit. En niet gewoon een beetje in het wilde weg, nee, de eerste maten van In The Mood bijvoorbeeld en van andere bekende muziekstukken. Vooral tussen de middag en tegen de avond, het zijn complete concerten, prachtig! Gewoon of er iemand aan het werk is en daarbij een deuntje fluit.

leguaanAls we ergens iets willen gaan drinken, levert dat een heel bijzondere kennismaking op. Een leguaan van bijna een meter lang, ligt op het terras te zonnen. Niemand die er op let, behalve ik, hij hoort hier gewoon. Zijn bewegingen zijn traag en ik zou zeggen, zijn blik is wat arrogant. Als je te dicht naar zijn zin nadert, begint hij ja te knikken, zodat zijn zogenaamde keelvlag  in volle glorie te zien is. Dat moet me bang maken, denk ik. Als hij zich echt bedreigd voelt, kan hij trouwens keihard met zijn lange staart slaan en daarbij richt hij graag op het gezicht. Ik blijf dus op gepaste afstand  en het fototoestel doet de rest. Het mannetje kan wel anderhalve meter lang worden en meer dan veertig kilo wegen. Zijn echtgenote is een stuk kleiner en groen van kleur.

jongeleguaanHet kroost is bijna lichtgevend groen, prachtig. Voor de Bonairiaan dienen de leguanen als voedsel. Je kunt er soep van maken en stoofpotjes. En uiteraard hebben we die geproefd. Hij smaakt naar kip, maar dan met heel veel kleine botjes. Hij wordt ook wel “boomkip” genoemd.

We komen hier ook goede bekenden tegen, al lopen ze bij ons niet los rond. Ezels bijvoorbeeld. Er is zelfs een speciaal waarschuwingsbord voor loslopende ezels. Hetgeen niet voor niets is, ze lopen in kleine groepjes bij elkaar, vaak drie of vier stuks, midden op de weg. Ze eten mossen en blaadjes van de struiken waarschijnlijk, want gras heb ik hier niet gezien. De tweede losloper is de geit. Ook die steekt zo maar onverwacht de weg over, vaak gevolgd door een kleintje en dat is dus echt oppassen. Om ons huis loopt een kleine kudde, ik schat zo’n tien geiten, bokken en lammeren. En daar zijn we niet echt blij mee. Ik heb altijd gedacht dat geiten mekkerden! Dat mogen ze, dat is niet erg, maar ze kunnen ook krijsen! Liefst laat in de avond en ’s nachts. Het is dan net of er eentje door de rest in de steek gelaten is en zijn schreeuwen klinkt alsof er een kind vermoord wordt! En niet een keer, nee, dat houdt hij urenlang vol.  De eerste avond hebben wij ons serieus ongerust gemaakt of er soms iets ernstig mis was. We wisten toen ook nog niet dat het geiten waren! Een andere nacht ging er een zo te keer, dat ik de volgende dag de haag van cactussen om onze tuin ben gaan inspecteren, om te zien of er misschien een vast zat. Maar nee hoor, niks aan de hand. ezels

 

Tot  slot nog even over de orkaan die aangekondigd was. Er werden hier serieuze maatregelen genomen, aan de kust werden grote borden geplaatst voor ramen en terrassen. Op vrijdag waren de scholen en overheidsgebouwen dicht en ook het grootste deel van de winkels bleef op slot. We kregen het advies vooral water in te slaan en voedsel voor een weekend. Iedereen waarschuwde voor het uitvallen van de stroom, dus ook maar wat kaarsjes gekocht. En toen waren we hier nog maar net! Het viel allemaal mee. Matthew draaide zich van ons af. Wat restte was een stevige stormwind, die geen schade aanrichtte. Waaien doet het hier trouwens constant en altijd uit dezelfde hoek. Een warme wind, maar heel aangenaam.

 Er is nog veel meer te vertellen, over de mensen bijvoorbeeld. Dus: wordt vervolgd.

Ayo!

Miriam Vaz Dias                               21-10-2016

Reacties   
+1 #2 Liesje 22-10-2016 23:16
Wat een geweldig verhaal, verheug me nu al op het vervolg!
Citeer
+1 #1 Giny 22-10-2016 09:17
Dag Miriam,
Bedankt voor je mooie verhaal over je belevenissen op Bonaire.
Zo komt het eiland dichtbij.
Ook prachtige foto's.
Nog een fijne tijd daar

Hartelijke groet Giny
Citeer
Plaats reactie