Hoofdmenu

Reizen

Vliegen? Geen paniek!

Transavia

In 1967 kreeg ik mijn vliegdoop. Een vriendinnetje zat als au pair in Engeland en ik mocht een lang weekend naar haar toe. Van Zestienhoven naar Londen, het daadwerkelijke vliegen duurde nog geen uur, maar voor mij was alles eromheen, het vliegveld, de douane, de vliegtuigtrap, een ervaring om nooit meer te vergeten. Ik vond het fascinerend. Dat had trouwens wel een teleurgestelde vriendin tot gevolg. In mijn fascinatie was ik vergeten een slof sigaretten mee te nemen van de Taxfree shop.  Ze stuurde me nog net niet terug!

De tweede vliegreis ging in 1968 naar Spanje, samen met Etske. Dit was zijn luchtdoop en hij vond het maar niks. De heenreis ging nog wel, maar op de terugweg was het weer slecht en kwamen we in de ene luchtzak na de andere terecht. Ongelukkigerwijs mankeerde er ook nog iets aan zijn stoel, waardoor die niet in de “rechtop-stand” bleef staan en hij bij elke abrupte beweging achterover dreigede te hellen, wat dan weer niet leuk was voor de achter hem zittende medereiziger . Opstaan mocht ook niet, we hadden de hele reis de veiligheidsriemen vast. Kortom, een gedenkwaardige, maar niet aangename vlucht. Toen we uiteindelijk veilig en wel geland waren en uitstapten, stond de  voltallige crew aan de vliegtuigtrap en schudde alle passagiers de hand. En wát zei de gezagvoerder toen wij hem net gepasseerd waren tegen zijn collega? “Dat doe ik zo nooit weer”! We zullen natuurlijk nooit echt weten waar het over ging,. Maar voor Etske lag het vast, het ging over de vlucht en hij zou , als het niet hoefde, nooit meer vliegen.

Afgelopen vrijdag kwam een vliegtuig van Transavia in slecht weer terecht. Het zou landen op Rotterdam Airport, maar de wind stond ongunstig en na een paar rondjes boven het gebied, besloot de gezagvoerder door te vliegen naar Schiphol. Daar zijn immers meer landingsbanen en dus kan er ook uit meerdere richtingen geland worden. Dat gaat niet vanzelf, maar de piloot is ervaren en voert, weliswaar met de nodige draaiingen en schommelingen een noodlanding uit.  Uiteraard is dat een angstige ervaring voor passagiers en ook voor de bemanning. Iedereen komt zonder kleerscheuren of verwondingen maar wel met nodige vertraging in de aankomsthal.

En wat gebeurt daar? De voltallige Nederlandse pers staat aan de ander kant van de deur om de toch wel geschrokken landgenoten te overstelpen met vragen  als: “Bent u bang geweest?” (Wel nee, ik ga regelmatig naar de Efteling, ben wel wat gewend), “Wat ging er door u heen?” “Hoe heeft u dit ervaren?” enzovoort. Kortom er wordt flink paniek gezaaid en ook het zaad voor klachten bij Transavia, ja zelfs voor schadevergoeding vliegt driftig in het rond.

Met de ramp met de MH17 nog vers in het geheugen, kan ik me best voorstellen dat dit voor de passagiers een hele beangstigende ervaring was. Maar we moeten niet gaan overdrijven. Al is het alleen al om de nabestaanden van een echte vliegramp.  De gezagvoerder deed wat van hem verwacht werd. Hij zette het toestel met de aan hem toevertrouwde personen veilig aan de grond. Transavia belde later alle passagiers nog eens op om te vragen hoe het ging. Laat dat genoeg zijn, er gebeuren echt ergere dingen in de wereld.

Wij zijn trouwens in 1968 nooit gebeld door de KLM en de pers was er ook niet. Het leverde wel een spannend verhaal op voor familiefeestjes. En vliegen? Ik vind het nog steeds fascinerend!

Miriam Vaz Dias

28-07-2015

Plaats reactie