Hoofdmenu

Reizen

Taormina, ooit de kers op de Siciliaanse taart, waar ben je?

 sicili2018Ons paradijsje,Terrenia, Trappitello

 

Vijftien jaar geleden zei ik het al: “Sicilië, dat moet je gezien hebben”. Samen met mijn zus maakte ik een rondreis over het eiland. Het was mei en heel Sicilië stond in bloei. Van bougainville tot oleander en van klaproos tot brem. Het was een feest van kleuren. En dat was niet het enige. Er was daar op cultureel en historisch gebied zo veel te zien. Eigenlijk had ik het jaar erna wel weer gewild. We maakten allerlei andere reizen, Scandinavië, Frankrijk, Portugal, Spanje en zelfs Japan. Maar het bleef trekken. Dit jaar was het dan zo ver.

De voorpret alleen al, ik stippelde een route uit, zocht hotelletjes en B&B ’s.

En als dan alles compleet was, zag ik ineens zo’n leuk plekje, dat ik met liefde weer helemaal opnieuw begon. Behalve onze eerste standplaats, die stond van meet af aan vast. Agriturismo Terrenia in Trappitello, dat was de vorige reis zo goed bevallen, ik had zelfs de folder nog. Ik wist het, als ik terugga naar Sicilië, wil ik daar logeren. De roze gepleisterde muren, de olijfgaard en de citroenbomen, ik kon het nog uittekenen. En het was er allemaal nog, er was een zwembad bijgekomen, maar op een terrein van drie hectaren­­­ valt dat nauwelijks op.

De kok van toen is er niet meer en de dame die toen pasta zat te maken in de eetzaal heb ik ook niet gezien, maar de keuken is nog even heerlijk. De familie maakt haar eigen wijn, verbouwt zelf de groente en de bomen op het terrein zorgen voor allerlei soorten vers fruit. Een paradijsje, echt waar. We worden uitermate vriendelijk ontvangen en we kunnen nog kiezen waar we willen verblijven. Het wordt een appartement met een eigen terras. ‘s Avonds is het er stil, het ligt buiten het dorp en pas later zullen we ons realiseren hoe druk het op dit eiland kan zijn.

Trappitello ligt vlakbij Taormina en dat moet Hans zien, zo mooi, dat oude stadje bovenop de heuvel. De volgende ochtend gaan we erheen, met de gehuurde auto. Hij is wat groter uitgevallen dan we gedacht hadden trouwens. Het zou een Fiat 500 worden, maar het blijkt een Ford Focus. Wat aardig, dachten we nog, maar die gedachte hebben we al gauw laten varen. In een land waar zo woest gereden wordt en een parkeerplaatsje zeldzaam is, kun je nog beter in een Suzuki rijden! Als we uiteindelijk na veel bochten en klimmen boven komen, is er dan ook geen plekje te vinden. Teleurgesteld dalen we af. Maar ik heb een idee! We zetten de auto beneden bij het stationnetje en gaan met de bus naar boven. Hans is geen liefhebber van openbaar vervoer, maar nood breekt wet. Als we een minuut of twintig gewacht hebben, komt er een bus, maar die rijdt door. Het geduld is op en we besluiten het de­­­ volgende dag nog maar eens te proberen.

Taormina2

Het weer is minder mooi dan de dag ervoor, maar goed, we staan weer bij de bushalte. Voor het eerst in onze vakantie miezert het. Geen paraplu, geeft niet, het is niet koud, we slaan ons er wel doorheen. Dit keer komt er echter helemaal geen bus en samen met een Italiaans echtpaar nemen we een taxi, dat kan ook! Boven aangekomen willen we eerst koffie en op een overdekt terras bekijken we de voorbijkomende paraplu’s. Hoofden zien we niet, wel veel korte broeken en slippers. Dan wagen we het er ook maar op. Van Taormina herinner ik me een lange straat, met links en rechts doorkijkjes, trapjes met veel bloembakken. Typisch mediterraan zou ik zeggen. Verder wordt de straat steeds onderbroken door pittoreske pleintjes. Wat terrasjes, een kerkje of twee en uitzicht op de baai.

Het is er allemaal nog wel, maar de lange straat is een aaneenschakeling geworden van winkeltjes die je in elke toeristenplaats vindt. De doorkijkjes worden ontsierd door B&B-borden van allerlei formaat in oogverblindende kleuren en de pleintjes hebben hun pittoreske karakter prijs moeten geven aan hordes selfies makende toeristen. "Je kunt er over de koppen lopen" zeggen we dan. Alleen de kerkjes zijn nog als vanouds, koel en donker, een verademing in de drukte. Het blijft regenen en dus laten we het amfitheater voor wat het is, de groepen met vlaggetjes ontmoedigen ons. We pakken een taxi en laten ons naar beneden rijden.

Ik voel spijt, ik had zo veel moois willen laten zien. We moeten nog maar eens teruggaan in een ander seizoen, het mooie Taormina is er nog, ik weet het zeker.

Volgende keer meer over Ortygia en Syracuse.

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie