Hoofdmenu

Reizen

Lost in Japan

Osaka, Japan, 8 november 2014

Ontwaakt in Osaka, in ons Micky Mouse-appartementje.  Het heeft wel wat. Het dekbed met Micky afgegooid, Micky-sloffen aan de voeten, naar de keuken waar een Micky Mouse- broodrooster staat en Micky Mouse-lepeltjes in de la liggen. De Micky Mouse-lamp aan en zo zou ik nog wel even door kunnen gaan, maar er gebeurde vandaag nog zo veel waarover ik wil schrijven, dat ik het hier maar bij laat. Nou ja, oké, nog eentje dan, we doen ook de Micky Mouse-gordijnen open.

Op de begane grond is een kleine supermarkt. Ik grijp mijn kans, dagelijkse boodschappen doen in een vreemd land is voor mij altijd een feestje. Alhoewel, als je niet kunt lezen wat er op de verpakkingen staat, kan het ook knap lastig zijn.  Het wordt een pakketje met een soort plastic kaasplakjes en dik, sponsachtig casinobrood. We doen het er maar mee.

We roosteren het brood,  beleggen het met het gele plastic (past goed bij Micky’s handschoenen trouwens)  en drinken wat koffie. O, wat zal die espresso thuis straks weer smaken, die mis ik wel hoor. Het is ook niet erg Japans, geen rijst en geen misosoep. Wel als echte Japanners doen we bij de voordeur de sloffen uit en schoenen aan. Gewapend met onze treinpas, draagbare Wi-Fi en een fototoestel, gaan we op pad.  Het doel vandaag is een oud stadsdeel van Osaka, op zich al een bijzonderheid, er is niet veel ouds in Osaka. De metro is om de hoek en we weten inmiddels goed hoe het allemaal werkt. Het zelfvertrouwen groeit met de dag, mag ik wel zeggen. Maar dan…

Op het grootste station van de stad, Umeda, gaat het mis, ik stap in de trein en als Hans dat ook wil doen, gaan de portieren dicht.  Ik gebaar nog iets van “op het volgende station” en zo, maar dat werkt al niet meer. Die treinen zijn zo snel. Op het volgende station stap ik uit en wacht. Geen Hans natuurlijk. Ik whatsapp, geen antwoord. Ik snap het niet, waarom kijkt hij nou niet op zijn telefoontje? De treinen komen om de paar minuten en na de vijfde bedenk ik me dat ik maar beter terug kan gaan naar Osaka. Waarom hebben we nooit wat afgesproken over dit soort situaties. Dat was toch wel handig geweest! Je hoort dat altijd. Maar ach, ons overkomt zoiets toch niet?

Terug op Umeda Station valt het me pas goed op hoe groot het is. Nog nooit zo’n breed perron gezien. Om de twee minuten rollen ongelooflijk lange treinen binnen, die onvoorstelbare massa’s mensen uitbraken en weer andere inslikken. Ik loop van voor naar achter, almaar heen en weer, geen Hans.. En tussen al die Japanners zouden zijn grijze krullen toch moeten opvallen.

Wat moet ik nou? Whatsappen lukt niet, bellen evenmin. Kijk nou toch eens op je telefoontje! Ondertussen laat ik de omgeving op me inwerken, alles is glimmend gepoetst hier, op de zwarte granieten vloer is geen vuiltje te bekennen. Ik krijg zin in wat eetbaars en loop naar de kiosk. Ze hebben daar een soort kleine cakejes. Mmm, best lekker. Als ik in mijn gehaastheid een stukje laat vallen, word ik direct bestraffend aangekeken. Ik raap de kruimel gauw op en stop hem in mijn zak. Oeps, ik schaam me dood!

Op Tennoji, onze bestemming, staat Hans al meer dan een uur op een strategisch punt te wachten. Hij wordt nu toch wat ongerust en gaat naar de informatiebalie. Een vriendelijke dame luistert naar zijn dramatische  “I lost my wife”. Direct worden er hulptroepen ingeroepen, twee medewerkers van het station en een politieagente. Hij moet wel erg bezorgd gekeken hebben.  Men gaat in conclaaf en komt met een voorstel om “his wife” te laten omroepen, maar ja, in het Japans? Dat werkt natuurlijk niet. Opnieuw overleg.

Intussen ben ik  toch maar op een trein gestapt naar Tennoji.  Zonder enige hoop, meer uit verveling, bel ik nog maar eens. En wat ik niet verwacht had, gebeurt, hij neemt op! We spreken een plaats af op Tennoji en hij brengt meteen het heuglijke nieuws over aan de hulpdiensten. Zij ook weer gerustgesteld.

Een kwartier later vinden we elkaar. We komen er dan, wel laat trouwens, achter, dat ik de mobiele Wi-Fi in mijn tas heb en dat Hans dus helemaal niet had kunnen whatsappen!

Twee on-Japanse grijzegolvers, die elkaar enthousiast omhelzen. Die keurige Japanners zullen wel gedacht hebben…

Miriam Vaz Dias

Reacties   
0 #1 Anneke en ger 29-04-2015 18:45
Spannend !! Weer van geleerd !!
Citeer
Plaats reactie